آزادى بیان در تاريخ اسلام
شما در كجاى تاريخ عالم ديده‌‌ايد كه در حكومتى كه لااقل به ظاهر خيلى قسمتهايش مذهبى بوده و همه مردمش احساسات مذهبى دارند، به غير مذهبى‌‌ها آن اندازه آزادى بدهند كه بيايند در مدينه در مسجد پيغمبر و در مكه در مسجدالحرام بنشينند و آزادانه اصول دين را انكار كنند؛
فردى برود در مسجد مدينه بنشيند و خدا را انكار كند، درباره خدا بحث كند و بگويد من خدا را قبول ندارم؛ ديگرى بيايد در مسجدالحرام بنشيند و حج را مسخره كند، بگويد من اين عمل را قبول ندارم، من خدا را قبول ندارم، پيغمبر را قبول ندارم.
ولى در تاريخ اسلام، ما اينها را مى بينيم و به دليل همين آزادي‌ها بود كه اسلام توانست باقى بماند.
اگر در صدر اسلام تا كسى مى‌‌آمد در مدينه مى‌‌گفت من خدا را قبول ندارم، مى‌گفتند بزنيد، بكشيد، امروز اسلامى وجود نداشت.
اسلام به اين دليل باقى مانده كه با شجاعت و صراحت با افكار مختلف مواجه شده است.
مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (آينده انقلاب اسلامى ايران)
ج24، صص: 129-128