عشق ولایی«آقا سعید» که تا شهادت ادامه داشت
شهید حاج اکبر خاجی، معروف به «آقا سعید»، عضو دفتر ویژه رهبر شهید انقلاب اسلامی بود؛ مردی که از سال ۱۳۶۳ به نهاد ریاست‌جمهوری آمد و پس از آن در بیت رهبری خدمت می‌کرد.
رسانه KHAMENEI.IR در ادامه مطالب پرونده «مردان صادق»؛ ویژه معرفی شهدای تیم حفاظت و دفتر مقام معظم رهبری در جنگ تحمیلی سوم، در گزارشی کوتاه، بخش‌هایی از حیات نورانی شهید حاج اکبر خاجی، معروف به «آقا سعید»، عضو دفتر ویژه رهبر شهید انقلاب اسلامی را که برگرفته از گفت‌وگو با خانواده وی است، منتشر می‌کند.
شهید حاج اکبر خاجی، معروف به «آقا سعید»، عضو دفتر ویژه رهبر شهید انقلاب اسلامی بود؛ مردی که از سال ۱۳۶۳ به نهاد ریاست‌جمهوری آمد و پس از آن در بیت رهبری خدمت می‌کرد. او مظهر اخلاص و بی‌ادّعایی در محل کار و پدری مهربان در خانواده بود. آقا سعید در نهم اسفندماه ۱۴۰۴ در محل کارش در دفتر رهبری، به همراه رهبر شهید انقلاب، به شهادت رسید.
در دیداری با فضای صمیمی و آکنده از عطر ایثار در منزل شهید حاج اکبر خاجی، همسر شهید با صبری که از سال‌ها همراهی با مردی از جنس خدمت و ولایت نشئت می‌گرفت، رشته کلام را به دست گرفت و ما را به سال‌های دور در دهه ۶۰ برد؛ زمانی که حاج اکبر با عنوان «آقا سعید» ـ نامی که حضرت آقا برایش برگزیده بودند ـ وارد حریم بیت شد.
نشستن در خانه شهید حاج اکبر خاجی شبیه ورق زدن کتابی از جنس اخلاص و بی‌ادّعایی بود. وقتی همسر و فرزندانش از او می‌گفتند، نه از یک کارمند، بلکه انگار از سایه‌ای سخن می‌گفتند که سال‌های سال، بی‌صدا و باوقار، در حریم خورشید ولایت زیسته بود.
داستان زندگی او از سال ۱۳۳۸ شروع می‌شود، امّا نقطه عطف آن، سال ۱۳۶۳ و ورود به نهاد ریاست‌جمهوری است. همسر ایشان با یادآوری آن روزها این خاطره را بیان داشت که وقتی آقا به آقای محمّدی‌دوست ـ منشی رهبر شهید انقلاب ـ فرمودند که کسی را می‌خواهم که کنار دست من باشد، نام خاجی مطرح شد. همان روز اوّل در بیت، آقا او را «آقا سعید» نامیدند و اتاقی که در آن مشغول به کار شد، از آن پس به «اتاق سعیدین» معروف شد؛ آقا سعید خاجی و آقا سعید صاحبدل.
خانواده‌اش تعریف می‌کردند که حاج اکبر پیش از آن، معلّم کلاس اوّل و مدرّس قرآن و دینی در مدرسه مؤتلفه بود. او حتّی در زمان ریاست‌جمهوری هم تدریس را رها نکرد، امّا وقتی وارد دفتر آقا شد، تمام وجودش در اطاعت خلاصه شد. همسرش می‌گفت: «همیشه تأکید داشت که برای انجام هر کاری باید اجازه بگیرد.» زندگی او در این سال‌ها هندسه عجیبی داشت؛ در دوران کرونا، برنامه‌اش یک هفته قرنطینه، دو هفته خدمت به آقا و یک هفته خانه بود. در آن ایّام، از ترس اینکه ناقل بیماری نباشد، هیچ‌جا نمی‌رفت و مهمان هم به خانه‌شان نمی‌آمد.
او در سال، دو بار همراه آقای شهید به مشهد می‌رفت. در جنگ دوازده‌روزه نیز چنان غرق کار در دفتر بود که تا مدّت‌ها نمی‌توانست به خانه بیاید و نهایتاً سه روز یک‌بار سری به خانواده می‌زد. شهید خاجی سراسر وجودش خدمت به رهبر مجاهد شهید بود، تا جایی که خود وی بیان می‌کرد که هنگام خدمت در دفتر، تمام تلاش خود را می‌کرد تا در اتاقش بماند که نکند زنگ اتاق زده شود و آقا کاری با ایشان داشته باشند، امّا حضور نداشته باشد.
فرزندانش، آقا محمّدرضا و زهرا خانم، از پدری می‌گفتند که کتمان سِر در جانش ریشه داشت. اگر از او درباره کارش سؤال می‌کردند، با مهربانی امّا قاطع می‌گفت: «از من این سؤالات را نکنید.» او با شهید حاج سعید صاحبدل چنان رفاقتی داشت که گویی برادر بودند. همسرش با بغض از آن شنبه غم‌بارِ نهمِ اسفند گفت که روز تعویض شیفت شهیدان صاحبدل و خاجی بود. می‌گفت: «ساعت ۱۱:۳۰ و ۱۴:۳۰ با خانم صاحبدل تماس گرفتم؛ وقتی گفت آقای صاحبدل نیامده، همان‌لحظه مطمئن شدم که آقا سعید هم شهید شده است.»
صحنه‌های پُرشور زندگی این شهید بزرگوار، مملو از لطف رهبر شهید بود. همسرش روایت می‌کرد که در یک روضه خصوصی، آقا فرموده بودند: «ما به آقا سعید خیلی زحمت می‌دهیم؛ هر چه آقا سعید کار می‌کند، نصف ثوابش برای شما است.» و همسر شهید در پاسخ با لبخندی از سر صدق گفته بود: «آقا! آقا سعید پسر پنجم شما است.»
این صمیمیّت تا جایی بود که وقتی آقا او را تا دیروقت در محل کار می‌دیدند، با مهربانی می‌گفتند: «چرا هنوز این‌جا هستی؟ برو پیش خانواده‌ات.» دخترش زهرا خانم از پدری می‌گفت که در اواخر عمر، نگاهش و رفتارش چنان شبیه به آقای شهید شده بود که حتّی با دیدن یک خواب ساده درباره آقا، اشک از چشمانش سرازیر می‌شد. او از آن نوه کوچکشان می‌گفت که بسیار ناآرام بود، امّا تا آقا او را بغل کردند، آرام گرفت؛ گویی عطر ولایت، آتش درون کودک را خاموش کرد.
غم‌انگیزترین بخش، روایت همان روزی بود که در معراج شهدا اجازه ندادند صورت شهید را ببینند. همسرش گفت: «روی ایشان باز نشد؛ فقط در قبر لب‌هایش را دیدم.» امّا با وجود همه این سختی‌ها، همسرش با قلبی آرام می‌گفت: «خیلی راضی هستم که او شهید شد، آن هم در رکاب حضرت آقا.»
حاج اکبر خاجی یا همان «آقا سعید» بیت، از پیش ما رفت، امّا میراثی از وفاداری از خود به جا گذاشت. او نه‌فقط در دفتر که در خانه‌اش هم پدری مهربان بود. حالا خانه اگرچه خالی از حضور او است، امّا پُر از خاطرات مردی است که ثابت کرد مقامِ خادمیِ ولی بالاترین مقامی است که یک انسان می‌تواند برای خود دست‌وپا کند. به‌راستی که «عاشَ سَعیداً وَ ماتَ سَعیداً».