آقای پزشکیان! در وزارت علوم چه خبر است؟!
سرویس سیاسی-
حضور عناصر هتاک در جایگاه استادی، عادی‌سازی بی‌حجابی و چشم‌پوشی از صلاحیت‌های دینی و انقلابی در جذب اساتید، زیبنده «قوه عاقله کشور» نیست؛ وظیفه حیاتی دولت و وزارت علوم، صیانت از حریم مقدس دانشگاه و برخورد قاطع با رفتارهایی است که هویت و آتیه دانشگاه را تهدید می‌کنند.
همزمان با بازگشایی دانشگاه‌ها، اخبار و حواشی پررنگی از دانشگاه‌های کشور به گوش می‌رسد که نگرانی‌های جدی و عمیقی را میان دلسوزان انقلاب و جامعه علمی برانگیخته است؛ از حضور عناصر زاویه‌دار و هتاک در جایگاه استادی، تا عادی‌سازی وضعیت غیرقابل‌قبول حجاب و چشم‌پوشی از صلاحیت‌های عمومی، دینی و انقلابی در فرآیند جذب اساتید. دانشگاهی که از منظر امام شهید، «قوه عاقله کشور» و کانون اصلی تربیت ساختار مدیریتی ایران اسلامی است، زیبنده چنین حواشی ساختارشکنانه‌ای نیست؛ نهاد مقدسی که باید کانون علم، آگاهی، پیشرفت و تربیت نیروی متعهد برای آینده کشور باشد، نباید تحت غفلت یا مسامحه مسئولان، به بستری برای پیشبرد اهداف خط‌دهی‌شده دشمن و جریان‌های ضدانقلاب تبدیل شود.
امروز وظیفه حیاتی دولت و وزارت علوم، صیانت از حریم مقدس دانشگاه، پاسداری از حرمت مقدسات و ارزش‌های ملی و اسلامی و برخورد قاطع و بی‌ملاحظه با رفتارهایی است که امنیت، آرامش و هویت دینی دانشگاه را مخدوش می‌سازد.
دانشگاه در نگاه امام شهید
رهبر شهید، امام خامنه‌ای یک عمر به دانشگاه ایمان و باور داشتند و چه در دوران پیش از انقلاب و چه پس از آن، ارتباطی وثیق، مداوم و عاطفی با جامعه دانشگاهی برقرار کرده بودند. ایشان پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نخستین نماینده امام خمینی(ره) در دانشگاه‌ها بودند و در طول دوران رهبری خویش بیش از ۲۶۰ دیدار رسمی و رسانه‌ای‌شده با دانشجویان و اساتید داشتند؛ افزون بر آنکه چندین برابر این رقم نیز دیدارهای غیررسمی و صمیمانه با قشر نخبگانی برگزار کردند.
امام شهید، دانشجویان و دانشگاهیان را پشتوانه واقعی «ایران قوی» و دانشگاه را محور اصلی پیشرفت و اقتدار کشور می‌دانستند. نگاه عمیق و تمرکز راهبردی ایشان بر نهاد علم موجب جهش‌های خیره‌کننده علمی و فناورانه ایران اسلامی و قرارگرفتن کشورمان در زمره برترین‌های جهان شد.
رهبر شهید همواره هشدار می‌دادند که جبهه استکبار از این پیشرفت علمی کلافه و عصبانی است. حمله متخاصمانه و مستمر دشمن آمریکایی-صهیونیستی علیه دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی کشور- از حمله به دانشگاه شریف، علم و صنعت و صنعتی اصفهان گرفته تا هدف قراردادن انستیتو پاستور و مراکز پیشرفته پلاسما و لیزر دانشگاه شهید بهشتی در جریان جنگ ۴۰ روزه- گواه روشنی بر همین کینه‌توزی عمیق است.
ایشان در خرداد ۱۳۹۷ در دیدار جمعی از اساتید و نخبگان تأکید فرمودند:
«دانشگاه یک مرکز بسیار مهم است. این را ما از روی باور عمیق و قلبی می‌گوییم... یکی از مراکز مهمّ تربیت قوّه عاقله کشور، دانشگاه است... و هیچ کشوری بدون وجود یک قوّه عاقله، قابل اداره و قابل پیشرفت نیست... خب، اساتید در دانشگاه نقش فوق‌العاده‌ای دارند؛ یعنی در این فرآیند ساختن و پرورش دادن قوه عاقله برای اداره کشور، استاد یک نقش ویژه‌ای دارد؛ بنابراین جایگاه استادان، بسیار مهم، بسیار عزیز و حسّاس است.»
با این اوصاف، حذف برخی اساتید برجسته و انقلابی و نفوذ و بازگرداندن عناصر مسئله‌دار و هتاک به این رکن حیاتی، سیلی زدن به صورت «قوه عاقله کشور» است.
نفوذ عناصر هتاک و برانداز
در صحن مقدس دانشگاه‌ها
تأمل در اتفاقات اخیر و نحوه ورود برخی چهره‌های ساختارشکن به دانشگاه‌ها، ابهامات و علائم خطری جدی را پیش روی جامعه قرار داده است؛
حضور سپیده بیرشک به‌عنوان استاد مدعو در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، علامت سؤالی بزرگ در سازوکار نظارتی این دانشگاه ایجاد کرد. فردی که نه تنها در فضای عمومی بدون رعایت حجاب حاضر می‌شود، بلکه در نوشتارهای خود آنچه را «خوانش فلسفی و روان‌کاوانه» می‌نامد، به توصیف‌هایی شرم‌آور و توهین‌آمیز درباره حضرت فاطمه زهرا (س) پیوند زده و از تعابیر موهنی چون «هیولا» و «عاری از کیفیت» برای نماد پاکی و کرامت میلیون‌ها مسلمان استفاده کرده است!
هرچند مسئولان دانشگاه پس از اطلاع از حضور این فرد در شبکه معاند بی‌بی‌سی، تدریس او را متوقف کردند-که اقدامی شایسته و بموقع در صیانت از حریم دانشگاه محسوب می‌شود-اما این رخداد ضرورت بازنگری جدی در فرآیند گزینش مدرسان مدعو، معیارهای واگذاری کرسی‌های آموزشی و نحوه ارزیابی دقیق سوابق حرفه‌ای و رسانه‌ای افراد را دوچندان می‌کند؛ و جای بسی امیدواری است که این قاطعیت و هوشیاری به سایر مراکز آموزش عالی نیز تسری یافته و از نفوذ عوامل زاویه‌دار با نظام در محیط‌های علمی جلوگیری شود.
همچنین گزارش‌های دریافتی از دانشجویان نشان می‌دهد این انحرافات «جریانی» است و محدود به یک فرد نیست؛ به طوری که برخی مدیران این دانشکده نظیر علیایی‌مقدم پس از تصدی مدیریت گروه فارسی، گرایش «ادبیات پایداری» را حذف کرده و معاون وی، وحید عیدگاه، همزمان با تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، اشعاری هتاکانه علیه نظام و رهبری منتشر ساخته است!
علاوه‌براین، در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، فرزاد کلبعلی به‌عنوان مدرس مدعو درس جامعه‌شناسی سیاسی انتخاب شد؛ فردی که در حساب‌های شخصی خود اهانت‌های صریحی به رهبر شهید و ارکان نظام جمهوری اسلامی روا داشته بود. اگرچه با پیگیری‌های رسانه‌ای و دستور مستقیم وزیر علوم، کلاس درس وی حذف و ورودش به دانشگاه ممنوع شد، اما پرسش اساسی همچنان باقی است: چرا مسئولان تا پیش از علنی شدن حواشی دست به اقدام نمی‌زنند؟ آیا شأن دانشگاه تهران و اساتید مدعو نباید پیش از سپردن کلاس به افراد سنجیده شود؟
همچنین انتصاب تقی آزاد ارمکی به مدیریت گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، ابهامات فراوانی ایجاد کرده است؛ فردی که علناً مدعی شده «هیچ اعتقادی به همه جمهوری اسلامی ندارم»، رهبر شهید را به تناقض‌گویی متهم کرده و وقایع و شهادت هموطنان در جنگ تحمیلی اخیر را «بازی» خوانده است!
در اقدامی دیگر، هیئت‌رئیسه دانشگاه علم و صنعت نیز مسند ریاست یکی از دانشکده‌ها را به استادی سپرد که سابقه توهین به نظام و امضای بیانیه براندازانه پس از جنگ ۱۲ روزه (خواهان تشکیل هیئت مؤسسان قانون اساسی) را در کارنامه دارد.
مماشات ممنوع!
تجربه تلخ ماه‌های گذشته نشان می‌دهد که مماشات بی‌ضابطه تا چه حد می‌تواند جریانات ضدانقلاب و به تبع آن عناصر هتاک را جسورتر کند. پیش از این، وزارت علوم در اقدامی تأمل‌برانگیز و از روی لجاجت، عنصر مسئله‌دار و اخراجی مانند علی شریفی‌زارچی را با سلام و صلوات به دانشگاه بازگرداند و حتی لوح تقدیر به او اهدا شد! اما نتیجه این باج‌دهی چه بود؟! آن عنصر خائن و وطن‌فروش در جریان جنگ تحمیلی اخیر، به جای ایستادن در کنار ملت، از کشور‌گریخت، به ساحت امام شهید جسارت کرد و علناً خواستار حمله نظامی آمریکا به خاک ایران شد! نمونه دیگر، جلیل احمدپور استاد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی است؛ فردی که از سفره جمهوری اسلامی ارتزاق می‌کند اما بی‌شرمانه به امام جامعه جسارت کرده و توافقات راهبردی نظام را زیر سؤال می‌برد.
در سوی دیگر، رفتارهای گزینشی و هدف‌دار در برخورد با نیروهای متعهد و انقلابی صورت می‌گیرد! به‌عنوان نمونه، در شهریور ۱۴۰۳، دکتر انتظاری-استاد انقلابی و رئیس وقت دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی-تنها به خاطر مطرح کردن برخی اظهارات در یک برنامه تلویزیونی از سمت خود برکنار شد؛ یا در اقدامی مشابه، یکی از کارمندان همین دانشگاه در سال جاری صرفاً به دلیل عمل به تکلیف شرعی و قانونی خود در تذکر حجاب، از کار اخراج گردید.
انتظار جدی جامعه و خانواده شهدا از وزارت علوم این است که با دانشجویانی که در حوادث اخیر پرچم مقدس جمهوری اسلامی را آتش زدند، اساتیدی که به رهبر شهید توهین کردند و زمینه‌ساز سوءاستفاده دشمن شدند، برخوردی قاطع، قانونی و بازدارنده صورت گیرد و جلوی تدریس آن‌ها برای همیشه گرفته شود.
پشت‌پرده تغییر آیین‌نامه
جذب هیئت علمی
در میان این حواشی، اخبار نگران‌کننده‌تری از دستکاری در زیرساخت‌های قانونی جذب استاد به گوش می‌رسد؛ تلاش‌هایی برای بازنگری در آیین‌نامه جذب اعضای هیئت علمی و حذف شروط اساسی مانند التزام عملی به ولایت فقیه، ملاحظات اخلاقی و عدم حضور در اغتشاشات.
این اقدام خطرناک با واکنش تند دلسوزان انقلاب رو‌به‌رو شد. دکتر منان رئیسی، نماینده مردم قم در مجلس شورای اسلامی در نشست اخیر خود با وزیر علوم، صریحاً و با ادبیاتی قاطعانه به این آیین‌نامه جدید اعتراض کرد و گفت:
«مگه جمهوری اسلامی براندازی شده؟ به ما هم بگید! استاد دانشگاه مرجع رجوع مردم است و ما نمی‌توانیم این لباس استادی را تن هر کسی کنیم. شما آیین‌نامه استخدامی اعضای هیئت علمی ۱۴۰۵ را اخیراً ابلاغ کرده‌اید که تمام بندهای مربوط به صلاحیت عمومی ذیل ماده ۴ را حذف و به ماده ۴۲ قانون خدمات کشوری ارجاع داده‌اید.»
وی با اشاره به پیامدهای فاجعه‌بار این تصمیم افزود:
«در هیئت جذب هم صلاحیت علمی و هم عمومی بررسی می‌شد تا مشخص شود آیا طرف نظام را قبول دارد، اهل خدا و پیغمبر هست یا نیست؛ اما همه را حذف کرده‌اید! در ماده ۴۲ با این وضعی که تعیین کرده‌اید، اعتقاد عملی به قانون اساسی، اعتقاد به دین اسلام، عدم سابقه عضویت در گروه‌های معاند، عدم فعالیت علیه جمهوری اسلامی و عدم حضور در اغتشاشات همه حذف شده و حتی موضوع کشف حجاب هم پیش‌بینی نشده است!»
هرچند وزارت علوم پس از اینکه با موجی از واکنش‌ها در این رابطه مواجه شد، حذف شروط قانونی استخدام اعضای هیئت علمی را تکذیب کرد. اما نفس این حرکت نشان از تقلا برای نرمالیزاسیون در امر بازگشت و استفاده از اساتید مسئله‌دار و حذف برخی اساتید انقلابی در فرآیند جذب و گزینش است.
دانشگاه سنگر انقلاب است
نه جولانگاه عناصر ضد دین
و وطن‌فروش
نهاد علم و دانشگاه باید کانون تولید قدرت، بازسازی امید اجتماعی، پشتوانه استوار «ایران قوی» و راوی اتحاد مقدس باشد. رها کردن نهاد جذب استاد و تسلیم شدن در برابر فشارهای سیاسی یا نرمال‌سازی حضور عناصر مسئله‌دار، ضربه‌ای مستقیم به هویت علمی و دینی دانشگاه است.
وزارت علوم، شورای عالی انقلاب فرهنگی و دستگاه‌های متولی باید بدانند که آینده ایران را همین دانشگاه‌ها می‌سازند. مسامحه با عناصر هتاک، تساهل در برابر حذف صلاحیت‌های دینی و انقلابی و بی‌تفاوتی در برابر خط‌دهی‌های دشمن، خیانت به خون شهدای گلگون‌کفن و تدبیر امام شهید است. وقت آن رسیده است که مسئولان وزارت علوم مماشات را کنار گذاشته و حریم مقدس دانشگاه را از لوث وجود عناصر فاسد و هتاک پاکسازی کنند.