من زنده‌ام مادر! (حدیث دشت عشق)

شهادت، پاداش زیستن در مسیر حلال، خلوص در خدمت و ولایت‌پذیری صادقانه است. شهید «حسین خیزاب»، متولد ۱۳۷۹ در روستای «کرداب» شهرستان نکا، جوانی آرام، باادب و پرشور بود که از همان دوران نوجوانی عشق به نظام و خدمت به مردم را در سینه پروراند. او که سال‌ها بی‌ادعا در حوزه بسیج خیبر نکا به یاری نیازمندان شتافت و در روزهای سخت کرونا بسته‌های معیشتی را میان مردم توزیع می‌کرد، در سال ۱۳۹۹ به استخدام نیروی انتظامی درآمد. شایستگی، پاکی و انضباط اخلاقی‌اش سبب شد تا پس از طی دوره‌های آموزشی، به ستاد کل نیروهای مسلح منتقل شود و مسئولیت حساس رانندگی دریابان «علی شمخانی» را برعهده بگیرد. حسین که در جریان جنگ ۱۲روزه نیز سابقه جانبازی و مجروحیت داشت و آن را از خانواده‌اش پنهان کرده بود، سرانجام در صبحگاه ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان حمله جنایتکارانه و تجاوزکارانه دشمن آمریکایی-صهیونیستی به بیت رهبری، در سن ۲۵سالگی به فیض عظیم شهادت نائل آمد. او که تنها ۹ ماه از عقد و نامزدی‌اش با همسر صبورش «مهدیس» می‌گذشت، با رفتن پرافتخار خود، داغی سنگین اما غرورآفرین بر دل پدر و مادر داغدارش نهاد؛ پدری استوار و مادری که پس از شهادت فرزندش، پیام‌های زنده بودن و حضور معنوی او را در خواب عزیزان دریافت کرد تا گواهی بر آیه «أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ» باشد. پیکر مطهر این شهید والامقام پس از تشییع باشکوه در مصلای نکا، در جوار هم‌سنگرش، شهید «محمدحسین رضوانی» در حیاط حسینیه روستای کرداب آرام گرفت.