راوی زیباییها که خودش روایت شد! (حدیث دشت عشق)
جای خالیاش در میانه معرکه رسانه، نالان و سنگین است؛ همان جایی که سالها با پشتکار و اخلاص، چشمِ بیدار جامعه بود. شهید محمدحسین عزیزی، فعال متعهد رسانهای و عکاس خوشذوق مرکز آفرینشهای هنری، در نهم فروردین ۱۴۰۵ و در ایام معنوی ماه مبارک رمضان، بر اثر جنایت موشکی رژیم تروریستی آمریکا و صهیونیستها به شهادت رسید. او که همراه خانوادهاش در یکی از روستاهای منطقه شفت گیلان حضور داشت، در کنار مادر فداکارش، حاجیه خانم صلحجو، پر کشید تا قصهای ناتمام از مظلومیت و اقتدار برجای بگذارد. محمدحسین، جوانی رعنا، مؤمن و دستگیر نیازمندان بود؛ هنرمندی خستگیناپذیر که ریشه در خاک معنوی گیلان و اسلامشهر داشت. او در تمام بزنگاهها و اجتماعات مردمی، دوربینش را سلاح روایتگری ساخته بود و لحظههای ایستادگی، امید و همدلی ملت را لحظهبهلحظه ثبت میکرد. سرانجام در همین مسیر، پیکر مطهرش آغشته به خون شد تا خودش که سالها راوی درد و حماسه مردم بود، به زیباترین سوژه برای روایت جاودانگی بدل شود. پیکر پاک این عکاس جوان و مادر والامقامش پس از تشییعی باشکوه بر دوش مردم قدرشناس، در قطعه ۵۰ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. نام این شهید گرانقدر نیز به پاس خدمات ارزشمندش در عرصه آگاهیبخشی، بر تارک یکی از خیابانهای اصلی اسلامشهر ماندگار گردید. اگرچه دوربینی که بر دوش میکشید خاموش شد، اما راه و آرمانش با قلم و روایت همسنگرانش تا همیشه تاریخ زنده خواهد ماند.