انتخابات کنست؛ نبردی برای آینده نتانیاهو
ساختار سیاسی رژیم اسرائیل با نظامهای ریاستی تفاوت اساسی دارد. صهیونیستها در این نظام سیاسی به طور مستقیم نخستوزیر را انتخاب نمیکنند، بلکه به فهرستهای حزبی رای میدهند. تمامی سرزمینهای اشغالی در این روند، یک حوزه انتخاباتی محسوب میشود و ۱۲۰ کرسی کنست متناسب با آرای فهرستهایی که از حد نصاب عبور کردهاند توزیع میشود. پس از انتخابات، رئیسجمهور رژیم صهیونیستی که یک مقام تشریفاتی است، با توجه به نتایج و مشورت با احزاب، یکی از رهبرانی که در انتخابات نتیجه بهتری کسب کردهاند را مامور تشکیل کابینه میکند. اگر یک حزب بتواند اکثریت کرسیها (61 کرسی) را کسب کند، به تنهايی اقدام به تشکیل کابینه میکند. با توجه به تنوع آرا و شمار احزاب سیاسی، بعید است در این دوره حزبی به تنهايی موفق به کسب اکثریت کرسیها شود. در این حالت، چند حزب به صورت مشترک اقدام به تشکیل کابینه ائتلافی میکنند.کنست علاوهبر تصویب قوانین، نقش اصلی در نظارت بر کابینه، تصویب بودجه و اعمال کنترل پارلمانی بر عملکرد قوه مجریه دارد. از این رو، انتخابات ۲۷ اکتبر در واقع تعیینکننده آرایش قدرت میان دولت، احزاب ائتلافی و مخالفان آن خواهد بود.
حزب افراطی «لیکود»
حزب لیکود همچنان ستون اصلی اردوگاه راست افراطی رژیم اسرائیل است و نتانیاهو برای حفظ نخستوزیری در راس آن قرار دارد. موضع اعلامشده لیکود در قبال مسئله فلسطین، مخالفت با تشکیل کشور فلسطینی است و این حزب همچنین بر رویکرد امنیتی سختگیرانه و غیر انسانی خود تاکید دارد.در موضوع ایران نیز مسئله «تهدید ایران» همچنان در چارچوب امنیت صهیونیست لیکود جایگاه محوری دارد. نتانیاهو در سالهای اخیر ایران را یکی از مهمترین تهدیدهای راهبردی رژیم اسرائیل معرفی کرده و در کارزار کنونی نیز امنیت منطقهای، غزه، لبنان و ایران در مرکز گفتمان امنیتی اردوگاه او قرار دارد. اما نقطه آسیبپذیر لیکود، صرفا تعداد کرسیهای این حزب نیست؛ بلکه مسئله عملکرد دولت از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به بعد و مسئولیت سیاسی درباره شکست امنیتی آن حمله است. مخالفان نتانیاهو تشکیل کمیسیون تحقیق دولتی درباره وقایع ۷ اکتبر را خواستارند، در حالی که لیکود از سازوکاری متفاوت برای تحقیق دفاع میکند.
همچنین یکی از مهمترین چالشهای موجود برای شخص نتانیاهو این است که چندین پرونده مختلف پیرامون فساد و دریافت رشوه علیه وی در محافل قضايی باز است. در صورتی که نتانیاهو در انتخابات شکست بخورد، علاوهبر اینکه دوره طولانی نخستوزیری وی به پایان خواهد رسید، پروندههای فسادش بار دیگر بر روی میز قرار خواهند گرفت.
حزب افراطی «یاشر»
مهمترین پدیده جدید انتخابات ۲۰۲۶ ظهور حزب یاشر به رهبری گادی آیزنکوت است؛ حزبی که تنها در سال ۲۰۲۵ تشکیل شد اما در نظرسنجیهای انتخاباتی ۲۰۲۶ به یکی از بزرگترین نیروهای سیاسی در سرزمینهای اشغالی تبدیل شده است. شهرت گادی آیزنکوت ریشه در دکترین آیزنکوت یا ضاحیه دارد. براساس این دکترین، باید زیرساختهای غیرنظامی به طور کامل و وسیع طی جنگ ویران شده و درد و رنجی غیرقابل تحمل بر طرف مقابل تحمیل شود! برنامه حزب یاشر شامل تقویت ارتش میشود. این حزب همچنین از تشکیل کمیسیون تحقیق دولتی درباره شکست ۷ اکتبر حمایت میکند. در موضوع فلسطین نیز حزب یاشر همانند سایر احزاب افراطی مخالف تشکیل کشور مستقل فلسطین است. در قبال ایران نیز تفاوت اصلی آیزنکوت با نتانیاهو بیشتر در روش مدیریت تهدید است تا کنار گذاشتن آن. گزارش جروزالم پست از طرحهای او برای مهار تهدید ایران و مدیریت همزمان جبهههای لبنان و غزه خبر داده است.
حزب تهاجمیِ «با هم»
یکی دیگر از قطبهای مهم مخالف نتانیاهو، ائتلاف حزب با هم به رهبری نفتالی بنت و یائیر لاپید است. این جریان از قانون «خدمت نظامی اجباری برای همه»، تشکیل کمیسیون مستقل تحقیق درباره ۷ اکتبر و سیاستهای اقتصادی مبتنی بر رقابت و کاهش انحصارها حمایت میکند. با این حال، در سیاست خارجی نیز این حزب همانند سایر احزاب راستگرا، رویکردی تهاجمی دارد. بنت با تشکیل کشور فلسطینی مخالفت کرده و برنامه ائتلاف نیز بر جلوگیری فعالانه از تهدیدهای امنیتی تأکید دارد. بنابراین اگرچه بنت و لاپید در موضوع ادامه نخستوزیری نتانیاهو در اردوگاه مخالف قرار دارند، در مسائل امنیتی و ایران، اختلاف آنها با لیکود الزاماً به معنای اختلاف بر سر اصل مقابله با تهدیدات امنیتی نیست.
حزب «اسرائیل خانه ما»
لیبرمن یکی از چهرههای قدیمی جناح راست سکولار رژیم تروریست اسرائیل است، اما در سالهای اخیر به یکی از منتقدان مهم نتانیاهو تبدیل شده است. حزب او خواستار تشکیل کمیسیون مستقل تحقیق درباره ۷ اکتبر است و با تشکیل کشور فلسطینی در قالب طرحهای مورد بحث مخالفت کرده است. اهمیت لیبرمن در انتخابات بیشتر از اندازه اسمی حزبش است؛ زیرا در نظام ائتلافی اسرائیل، یک حزب متوسط میتواند در صورت نزدیک شدن دو اردوگاه به مرز ۶۱ کرسی، نقش تعیینکنندهای پیدا کند.
حزب« شاس»
شاس نماینده اصلی یهودیان حریدی و فوق افراطی است و یکی از شرکای سنتی اردوگاه نتانیاهو محسوب میشود.مهمترین مسئله این حزب، معافیت یهودیان حریدی از خدمت اجباری نظامی است. درعی با اجباری شدن خدمت سربازی برای حریدیها مخالفت کرده و بر حفظ وضعیت مذهبی آنان تأکید دارد. در حوزه ایران، شاس نیز مانند سایر احزاب مذهبی راستگرا مسئله امنیت و تهدید ایران را جدی میگیرد، اما اولویت اصلی این حزب در مذاکرات ائتلافی معمولاً مسائل مذهبی، بودجههای اجتماعی و وضعیت جامعه حریدی است.
حزب « صهیونیسم دینی»
حزب صهیونیسم دینی با حزب زهوت به رهبری موشه فیگلین در یک فهرست انتخاباتی مشترک دادهاند. اسموتریچ از اعمال حاکمیت رژیم اسرائیل بر کرانه باختری و جلوگیری از تشکیل کشور فلسطینی حمایت میکند. این حزب به شدت تندرو همچنین در موضوع اصلاحات قضايی از افزایش نقش سیاستمداران در انتخاب قضات و محدود کردن برخی اختیارات قضايی حمایت کرده است. در موضوع ایران نیز اسموتریچ رویکردی کاملاً امنیتمحور دارد؛ از جمله در طرحی که گزارش شده بود خواهان پاسخ شدید به حملات مرتبط با ایران و هدف قرار دادن زیرساختهای انرژی ایران شده است.
حزب« قدرت یهود»
حزب منفور قدرت یهود یکی دیگر از احزاب راستگرای فوق افراطی است که بر تقویت هویت صهیونیست، افزایش حاکمیت رژیم اسرائیل بر فلسطینیان و رویکرد وحشیانه امنیتی تاکید دارد. بنگویر در دولت نتانیاهو یکی از چهرههای شناخته شده جناح راست بود، اما در انتخابات ۲۰۲۶ مستقل از اسموتریچ وارد رقابت شده است. این جدایی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا موفقیت احزاب کوچک در انتخابات میتواند مستقیماً بر تعداد کرسیهای اردوگاه راست اثر بگذارد.
نظرسنجیها و شانس نامزدها
آخرین نظرسنجیهای منتشرشده تا ۱۸ سپتامبر نشاندهنده پیچیدگیهای مختلف در سرزمینهای اشغالی است. رویترز میانگینهای انتخاباتی را چنین توصیف کرده که یاشر تنها چند کرسی از لیکود جلوتر است، در حالی که اردوگاه مخالف نتانیاهو حتی در برخی برآوردها با وجود تعداد بیشتر کرسیهای بالقوه، همچنان برای تشکیل یک کابینه ائتلاف با مشکل مواجه است. در پنج نظرسنجی پس از بسته شدن فهرستهای انتخاباتی نیز یاشر در اکثر آنها بالاتر از لیکود قرار داشت، اما یک نظرسنجی در کانال 14رژیم صهیونیستی نتیجه متفاوتی ارائه کرد و لیکود را در جایگاه بالاتری قرار داد. بنابراین، دادههای فعلی وجود رقابت نزدیک را نشان میدهند، نه نتیجه قطعی
انتخابات.
ایران احتمالاً مهمترین موضوع سیاست خارجی انتخابات خواهد بود؛ اما تفاوت احزاب در اینجا بیشتر درباره چگونگی مواجهه با ایران است. حزب لیکود به رهبری نتانیاهو همچنان ایران را یک تهدید راهبردی برای رژیم اسرائیل میداند و سیاست امنیتی آنها بر جلوگیری از افزایش قدرت منطقهای و هستهای ایران استوار است.
اسموتریچ و جریان صهیونیسم دینی نیز رویکرد سختگیرانهای نسبت به ایران دارند و حتی بارها بر تشدید تنشها با ایران، حمله به زیرساختهای حیاتی از جمله نیروگاهها، بنادر، و پالایشگاهها تأکید دارند. آیزنکوت نیز اساساً مسئله ایران را کنار نمیگذارد. گزارشهای منتشرشده درباره برنامه امنیتی او از رویکرد فعال برای مهار آنچه تهدید ایران خوانده شده، حکایت دارد.
بنابراین، اگرچه ممکن است تغییر کابینه رژیم صهیونیستی در سال ۲۰۲۶ به تغییراتی در روش، زمانبندی، اولویتبندی و هماهنگی دیپلماتیک درباره سیاست این رژیم در قبال ایران منجر شود، دادههای موجود نشان نمیدهد که رقبای اصلی نتانیاهو در حال کنار گذاشتن سیاست تهاجمی نظامی در برابر ایران باشند.