چشم انتظار...

ابوالقاسم محمدزاده

مادرش می‌گفت؛
سه تا از بچه‌هایم را همزمان به جبهه فرستاده بودم. وقتی علی‌اکبر می‌خواست اعزام بشه، توی اتوبوس نشسته بود که عکاس صدا زد؛ 
- بیا پایین یه عکس یادگاری بگیریم.
 انگار عکاس فهمیده بود این آخرین عکس یادگاری علی‌اکبرم هست. انگار عکاس تو چهره‌اش خونده بود که علی‌اکبرم آسمانی می‌شه...
پیاده شد و عکس گرفتیم. وقتی دوباره سوار اتوبوس شد، گفتم؛
- هرجا می‌خوای بری برو. خدا به همراهت مادر...
علی‌اکبرم رفت. چند سالی مفقودالاثر بود. بارون که می‌بارید، وقتی که باد می‌اومد و یا صدایی می‌شنیدم، می‌رفتم دم در و می‌گفتم‌؛ بچه م زیر بارون و باد نمونه. 
چهارده سال طول کشید تا بچه‌ام برگشت، خداوند هیچ مادری رو چشم به راه بچه‌ش نذاره....
موضوع؛ شهید علی‌اکبر احمدیان