برتری ایران در تنگه هرمز و عصای غربگرایان زیر بغل آمریکا(خبر ویژه)
در روزهایی که دشمن آمریکایی صهیونیستی زیر ضربات خردکننده ایران و بازوهای آن در بابالمندب، دریای سرخ و آبهای نیلگون خلیجفارس به زانو درآمده و به دریوزگی افتادهاند، اظهارات تأملبرانگیز برخی چهرههای منتسب به دولت، شائبه تلاش برای «خودخلعسلاحی» پای میز مذاکره را تقویت میکند.
محمد عطریانفر، عضو شورای اطلاعرسانی دولت، اخیراً با ادبیات تسلیمی ادعا کرده است که «تبدیل تنگه هرمز به ابزار دائمی تنش، هزینههای اقتصادی و سیاسی سنگینی برای ایران ایجاد میکند!»؛ مواضعی که متأسفانه بوی انفعال و خلط مبحث میان «اقتدار ژئوپلیتیک» و «ادبیات التماسی» میدهد.
این سخنان ناشیانه در حالی مطرح میشود که تنگه هرمز به عنوان یک «هدیه الهی»، راه تنفس و گلوگاه حیاتی اقتصاد استکبار جهانی است. امروز فشار جدی جمهوری اسلامی بر این گلوگاه، حریف پلید و زیادهخواه را به خفگی نزدیک کرده است. بستن تنگه هرمز و اهرم حاکمیت ایران بر شریانهای انرژی، تجاری و حتی کابلهای چند تریلیون دلاری اقتصاد دیجیتال و شبکه پرداخت بینالمللی در عمق آبهای ایران، دقیقاً کارکرد موشکهایی با برد ۱۲هزار کیلومتر را ایفا میکند؛ اهرمی که حتی رسانههای غربی نظیر تلگراف نیز اعتراف میکنند «سلاحی قدرتمندتر از بمب هستهای برای ایران است.»
سؤال اصلی از جریان غربزده و امثال عطریانفر این است: در شرایطی که دشمن طی ۴۷ سال گذشته لحظهای از استراتژی براندازی عقبنشینی نکرده و بارها بدعهدی خود را به اثبات رسانده، با چه منطقی باید قویترین اهرم بازدارندگی کشور را پای میز معامله برد؟ آیا گشایش در این آبراه استراتژیک بدون اخذ امتیازات بنیادی، معنایی جز باز کردن راه تنفس آمریکای روبهزوال و نجات حریف از خفگی دارد؟
امروز که با ایستادگی ملت ایران و پیروزیهای مقاومت، دشمن پس از شکست در سناریوهای مختلف به التماس افتاده، زمان دیکتهکردن شروط ایران است، نه تجویز عقبنشینی با برچسب «استفاده مسئولانه». آقایان نباید هدیه الهی و سرمایه ملی را که پوزه آمریکا را به خاک مالیده، قربانی سراب مذاکره و ادبیات مهار قدرت ایران کنند.