برخی نگران منافع محتکران مسکن هستند!
عضو کمیسیون عمران مجلس با انتقاد از رویکرد دولت در حوزه مسکن، از نگرانی برخی مسئولان درباره منافع محتکران مسکن پرده برداشت.
به گزارش خبرگزاری فارس؛ منان رئیسی در جلسه کمیسیون عمران مجلس تصریح کرد: «آقایان دولت میگویند اگر مردم خانهدار شوند؛ شش میلیون خانه ثروتمندان و احتکارکنندگان خالی میماند! اما دولت و مجلس متولی حفظ اموال احتکارکنندگان نیستند.»
او افزود: «براساس اصل قانون اساسی، مسکن یکی از نیازهای اساسی خانواده است و دولت باید برای رفع کامل این دغدغه اقدام کند.»
گفتنی است، طبق اعلام ابوالفضل نوروزی؛ مدیرکل سابق دفتر اقتصاد مسکن در ایران، برخی افراد بیش از یکهزار واحد ملکی در اختیار دارند.
مسکن همچون هوا حق اولیه است
در همین راستا، فرزانه صادق؛ وزیر راه و شهرسازی در واکنش به مشکلات مسکن مردم و بدون در نظر گرفتن شرایط ایران و طرحهای دولتی که ارائه 200 متر زمین مسکونی به مردم حتی در شهرهای بزرگ را امکانپذیر کرده، طرح مسکن استیجاری را مطرح کرده است؛ طرحی که براساس آن مردم مالک خانه نمیشوند اما دولت به بزرگترین موجر کشور تبدیل شده و بخشی از خانوارها در واحدهایی که از سوی دستگاهها و نهادهای مختلف تأمین شده، مستأجر خواهند شد!
اظهارات وزیر راه و شهرسازی مبنی بر اینکه عدهای از مردم را نمیتوان به صرف مالکیت، خانهدار کرد؛ طبقاتی کردن یک حق اولیه مردم است. وجود چنین تفکراتی در نظام حکمرانی کشور، این نگرانی را ایجاد میکند که در آینده، برخی اعضای دولت بگویند؛ خوردن غذا یا حق استفاده از هوا، برای برخی اقشار مردم امکانپذیر نیست!
اجاره به شرط تملیک؛ جایگزین استیجاری
گفتنی است؛ نهادهای سیاستگذار و حاکمیتی اروپا، از جمله کمیسیون اروپا (European Commission)، بر این باورند که در الگوی مسکن استیجاری، به دلیل آنکه دولت (نهاد کنترلکننده قیمت) از افزایش اجارهبها سود میکند؛ قیمتها قطعا افزایش پیدا خواهد کرد و در نتیجه، هزینه مسکن میتواند از توان درآمدی خانوارها فراتر رود.
بر همین اساس، در صورتی که دولت به جای ورود مستقیم به پیمانکاری، صرفاً نقش سیاستگذار و نظارت را ایفا کند و واحدهای مسکونی و خانههای خالی را در قالب «اجاره به شرط تملیک» و با قیمت اولیه در اختیار مردم قرار دهد، میتوان بخشی از نیاز مسکن جامعه را پاسخ داد و به کنترل تورم کمک کرد اما رفع اساسی مشکل، با ارائه زمین ممکن است.
لازم به یادآوری است؛ آمارهای متفاوت، حاکی است 25 تا 40 درصد خانوارها در کشور مستاجرند. البته در این آمارها، مجردهای در سن ازدواج که بیش از 10 میلیون نفرند؛ در نظر گرفته
نمیشوند.
همچنین آمار دقیق از بدمسکنی وجود ندارد؛ چرا که بدمسکنی را زاغهنشینی معنا میکنند؛ حال آنکه زندگی در آپارتمانهای کوچک یا فرسوده یا کوچکِ فرسوده هم بدمسکنی است؛ چرا که با استانداردهای فرهنگ زیستی مردم ایران، فاصله بسیار دارد و سلامت جسمی و روانی آنها را مختل کرده است.