شوق بهار داشت

آهوی من که دیده چو نرگس، خمار داشت
از این چمن چه دید که میل فرار داشت؟
در قاب‌ها به مردمک چشم آبی‌اش
چون خوب بنگری، گله از روزگار داشت
طرز نگاه او که قرار از جهان ربود
باشد گواه او که دلی بی‌قرار داشت
یک سال و نیمه بود ولی مثل عاشقان
جانی به روز واقعه، چشم‌انتظار داشت
از خانه‌ام که بی نفسش شد خزان سرد
دامن‌کشان گذشت که شوق بهار داشت
چون اصغر حسین، اگر شیرخواره بود
چون حضرت رقیه، شکوه و وقار داشت
زیباتر از غزال شهیدم به دفترش
صورتگر زمانه، چه نقش و نگار داشت؟
گیرم که تشنه بود حرامی به خون سرو
دیگر بگو به ساقه‌ ریحان چه کار داشت؟
نازم به غنچه‌ای که چو پژمرد، نوحه‌خوان
در باغ و کوه و دشت، هزاران هزار داشت
مثل پدربزرگ که در مشهد آرمید
با جد خویش، ضامن آهو قرار داشت