عسلویه، صنعت بومی؛ اشتغال غیربومی
بوشهر- خبرنگار کیهان:
استان بوشهر سالهاست که بار سنگین میزبانی از بزرگترین قطب انرژی کشور را بر دوش میکشد، اما سهم جوانان این مرزوبوم از فرصتهای شغلیِ سفرهای که خود پهن کردهاند، همچنان در هالهای از ابهام و بیعدالتی است.
سؤال افکار عمومی اینجاست، با چه منطق اقتصادی و امنیتی، هزینههای گزاف اسکان و پروازهای هفتگی نیروهای غیربومی بر پیکره صنعت تحمیل میشود؟
از سویی دیگر تجربه جنگهای اخیر و تنشهای منطقهای به وضوح نشان داد که امنیت پایدار صنایع راهبردی، به حضور در لحظه و بیواسطه نیروی انسانی وابسته است. در شرایطی که مخاطرات جنگی میتواند لجستیک جابهجایی هوائی را در نطفه مختل کند، تکیه بر نیروی پروازی، بازی با امنیت موتور اقتصادی کشور است. بر اساس اصول پدافند غیرعامل، نیروی بومی که پیوند عاطفی و سکونتی با جغرافیای صنعت دارد، مطمئنترین حافظ امنیت تولید در روزهای سخت است. نبود لجستیک جابهجایی برای نیروهای غیربومی در لحظات بحرانی، میتواند تداوم فعالیت صنایع پتروشیمی و گازی را با سکتهای جبرانناپذیر مواجه کند.
جوان بوشهری حق دارد بپرسد که چرا صنعتی که تمام ابعاد زندگی، سلامت و محیط زیست استان را تحتالشعاع قرار داده، در زمان «توزیع فرصتها»، نگاهش به فرسنگها دورتر از مرزهای این استان است؟ ایجاد «سامانه شفاف پایش اشتغال بومی» شاید کمترین کاری باشد تا ثابت شود عسلویه تنها برای ایران ثروت تولید نمیکند، بلکه برای جوان بومیاش نیز مایه رفاه و امنیت است.