ادامه بمباران لبنان با بمبهای فسفری بهرغم 7 دور مذاکره!
سرویس خارجی-
هفت دور مذاکره میان دولت لبنان و رژیم آپارتاید اسرائیل برگزار شده، اما بمباران جنوب لبنان همچنان ادامه دارد، حملاتی که گزارشهای متعدد از استفاده از فسفر سفید در آنها، تناقض میان ادعاهای دیپلماتیک تلآویو و رفتار نظامی آن را بیش از پیش آشکار کرده است.
تداوم حملات رژیم آپارتاید اسرائیل به جنوب لبنان، در حالی که از امضای «توافق چارچوب» و برگزاری هفت دور مذاکره میان بیروت و تلآویو سخن گفته میشود، بار دیگر فاصله میان ادعاهای دیپلماتیک اسرائیل و رفتار میدانی آن را آشکار کرده است. منابع لبنانی از حمله جنگندههای اسرائیلی به اطراف شهرک زوطر شرقی در استان نبطیه، گلولهباران مناطق حدفاصل حداثا و حاریص و بمباران شهرک المنصوری و اطراف دوحه کفررمان خبر دادهاند. در یکی از تازهترین موارد نیز توپخانه اسرائیل با گلولههای حاوی فسفر سفید اطراف ارتفاعات علیالطاهر را هدف قرار داده و همزمان جنگندههای این رژیم وادی الحجیر را بمباران کردهاند. این حملات در شرایطی صورت میگیرد که براساس گزارشهای منتشرشده، حمله گسترده اسرائیل به لبنان از دوم مارس آغاز شده و به شهادت و زخمیشدن شمار زیادی از شهروندان لبنانی و آوارگی بیش از یک میلیون نفر انجامیده است.
نتیجه 7 دور مذاکره چه بود؟
در چنین شرایطی، اظهارات نبیه بری، رئیس پارلمان لبنان، معنای روشنی دارد. بری با انتقاد از گفتوگوی مستقیم با اسرائیل «زیر آتش» یادآوری کرد که تاکنون هفت دور مذاکره انجام شده و پرسید حاصل این مذاکرات چه بوده است؛ به گفته او، نتیجه چیزی جز افزایش مناطق اشغالشده، گسترش ویرانی و افزایش شمار قربانیان نبوده است. او همچنین تأکید کرد که جنوب لبنان نباید به منطقه حائل یا کمربند امنیتی تبدیل شود و جغرافیای این منطقه را نمیتوان با تقسیمبندیهای تحمیلی دگرگون کرد. این موضع در واقع اعتراض به الگویی است که اسرائیل طی آن میکوشد واقعیتهای میدانی ایجادشده با نیروی نظامی را به موضوع مذاکره تبدیل کند.
هدف فقط حزبالله نیست
نبیه بری در سخنان خود هشدار داده است که هدف اسرائیل صرفاً حزبالله یا جنبش امل نیست، بلکه ایجاد شکاف و فتنه در داخل لبنان است؛ تحلیلی که با نگرانی او درباره حفظ ارتش، صلح داخلی و حاکمیت دولت لبنان همراه شده است. او تأکید کرده که جنوب لبنان در حوزه مسئولیت دولت قرار دارد، اما بیروت با تبدیل این منطقه به کمربند امنیتی یا منطقه حائل موافقت نخواهد کرد. اهمیت این موضع از آنجا ناشی میشود که تداوم حملات و اشغال بخشهایی از خاک لبنان، صرفاً مسئلهای میان یک رژیم و یک گروه مسلح نیست و مستقیماً تمامیت ارضی و حاکمیت ملی لبنان را تحت تأثیر قرار میدهد. اسرائیل در حالی از ضرورت امنیت خود سخن میگوید که خود با بمباران مناطق مختلف جنوب لبنان، ادامه اشغال و حملاتی، امنیت و زندگی مردم لبنان را هدف قرار داده است. به این ترتیب، تناقض اصلی در رفتار تلآویو بیش از هر چیز در همین نقطه آشکار میشود.
شکلگیری مقاومت به دست امام موسی صدر
حسین الحاج حسن، نماینده پارلمان لبنان نیز با اشاره به سابقه شکلگیری مقاومت لبنان، گفت: امام موسی صدر در دورهای که دولت در دفاع از کشور و جنوب آن کوتاهی میکرد، برای ایجاد مقاومت اقدام کرد، مسئلهای که به تعبیر او ریشه در این دیدگاه داشت که «قدرت لبنان در ضعفش است». از این منظر، استمرار حملات اسرائیل صرفاً یک سلسله عملیات نظامی مقطعی نیست، بلکه در نگاه منتقدان لبنانی بخشی از تلاش برای تحمیل معادلهای است که در آن لبنان ابتدا زیر فشار نظامی قرار گیرد و سپس درباره آینده سرزمین و امنیت خود از موضع ضعف مذاکره کند. این نماینده پارلمان لبنان همچنین با تأکید بر توانایی، عزم و اراده مقاومت اسلامی گفت: «ما به قدرت ایران و رهبر آن تکیه داریم و افتخار میکنیم که متحد این کشور هستیم.»
فسفر سفید
استفاده مکرر از مهمات حاوی فسفر سفید در حملات اخیر، ابعاد دیگری به این تجاوزات بخشیده است. براساس گزارش منابع خبری، توپخانه رژیم صهیونیستی اطراف ارتفاعات علیالطاهر را با گلولههای حاوی فسفر سفید هدف قرار داده است؛ موضوعی که در کنار بمباران وادی الحجیر و انفجار شدید در شهرک صربین، تصویری از فشار مستمر نظامی بر جنوب لبنان ارائه میدهد. فسفر سفید بهدلیل قابلیت ایجاد آتش و دود گسترده، مادهای با کاربردهای نظامی مشخص است، اما استفاده از آن در مناطق مسکونی یا علیه غیرنظامیان میتواند پیامدهای بسیار خطرناک و از منظر حقوق بشردوستانه بینالمللی محل بررسی جدی باشد. بنابراین مسئله فقط این نیست که اسرائیل به خاک لبنان حمله میکند؛ مسئله این است که این حملات در حالی ادامه دارد که مسیر مذاکره نیز همزمان در جریان بوده و توافقی با میانجیگری آمریکا برای پایان جنگ مطرح شده است. منتقدان این توافق نیز دقیقاً بر همین تناقض انگشت گذاشتهاند: نبود جدول زمانی روشن برای خروج نیروهای اسرائیلی و ابهام در وضعیت حقوقی توافق میتواند دست تلآویو را برای حفظ فشار و تثبیت دستاوردهای نظامی باز بگذارد. در چنین شرایطی، مذاکرهای که نتواند حتی به توقف حملات و پایان اشغال منجر شود، طبیعی است که از سوی بخشهایی از جامعه سیاسی لبنان نه راهحل، بلکه امتداد همان فشار نظامی با ابزار سیاسی تلقی شود.
گفتنی است، تجربه سالهای گذشته نشان داده است که در برابر رژیمی که امنیت خود را در گرو تداوم اشغال، تهدید و اعمال زور میبیند، صرفاً تکیه بر وعدههای سیاسی و سازوکارهای دیپلماتیک کافی نیست. مقاومت در چنین شرایطی نه انتخابی مقطعی، بلکه ضرورتی برای حفظ استقلال، تمامیت ارضی و امکان تصمیمگیری ملتها درباره سرنوشت خود است؛ زیرا هرگاه هزینه تجاوز برای متجاوز افزایش نیابد، مذاکره نیز میتواند از ابزاری برای پایان بحران به فرصتی برای تثبیت واقعیتهای تحمیلی تبدیل شود. از همینرو، مقابله با سیاست توسعهطلبانه رژیم آپارتاید اسرائیل نیازمند ارادهای پایدار برای دفاع از حاکمیت کشورها و جلوگیری از تبدیل زور نظامی به مبنای نظم منطقهای است. طبق گفته صریح و شفاف نبیه بری خطاب به دولت لبنان و صهیونیستها: «جنوب فروختنی نیست.» راه هم همان است که پیشتر به اشاره آمد.