اوج پرواز در کوی متخصصین (حدیث دشت عشق)
برخی جوانان با وجود سن کم، پختگی فکری و معنوی را با شور و نشاط جوانی پیوند میزنند و نسلی الگو برای آینده میسازند. شهید محمدمهدی رضایی، متولد ۱۹ بهمن ۱۳۸۰، نمونهای بارز از همین نسل دهه هشتادی بود؛ جوانی ۲۴ ساله، پرانرژی و سرشار از شوق زندگی که در عین حال به والاترین مراتب معنویت، اخلاص و رهایی از تعلقات دنیوی دست یافت. او با وجود تمام وابستگیها و برنامهریزیهای شاداب برای آینده، خصلت برجسته «گذشت» را در رفتار روزمرهاش متجلی میساخت؛ از بخشش بیدریغ وسایل و پساندازهای شخصی گرفته تا سرپرستی مخفیانه کودکان یتیم و دستگیری از نیازمندان. محمدمهدی شخصیتی چندبعدی، عمیق و دوستداشتنی داشت. در کنار تخصص و فعالیت مسئولانه حرفهای که از نوجوانی آغاز کرده بود، نگاهی تحلیلگرانه به هنر فاخر هم داشت. او با وجود اینکه فرزند آخر و «گل خانواده» به شمار میرفت، امین، مشاور و پناه فکری صمیمی نزدیکانش بود. ارادت ویژه به حضرت علی(ع)، انس با دعای کمیل و اهتمام به عبادات از نوجوانی، شاکله روحی او را در کنار باور عمیق به ولایت و وحدت ملی شکل داده بود. ورود او به عرصه پیچیده امنیت سایبری کشور که با همراهی دوست شهیدش «پارسا شاهمحمدی» رقم خورد، سنگری اثرگذار و خاموش برای دفاع از کیان ایران اسلامی بود. سرانجام در ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴، این جوان متخصص و متعهد در پی حمله هوائی تجاوزکارانه آمریکایی- صهیونیستی به کوی متخصصین همدان، مزد جهاد مخلصانه خود را با مدال سرخ شهادت گرفت. یاد و راه ماندگار او، روایتی جاودان از پیوند ایمان، تخصص، هنر و ایثار در تاریخ این مرز و بوم خواهد بود.