شجره طیبه و بانویی به نام پروین مؤمن
مریم السادات ذکریایی
کمتر کسی میداند که نام شجره طیبه برای مدرسه میناب از کجا آمده و به چه دلیل این اسم انتخاب شده است. مدارس شجره طیبه در بسیاری از نقاط کشور وجود دارد و این نام، ابداع مرحومه خانم پروین مؤمن زحمتکش؛ همسر سردار فدوی (فرمانده اسبق نیروی دریایی سپاه پاسداران) است. فکر تأسیس مدارس نیروی دریایی سپاه هم یکی از ایدههای پیشنهادی ایشان بود که فردی تحصیلکرده و دانشجوی دکتری مدیریت اجرائی بودند. خانم مؤمن، مشاور سردار در امور خانواده ندسا (نیروی دریایی سپاه پاسداران) بودند و حقوقی بابت این کار دریافت نمیکردند. حتی خانۀ خودشان را هم فروختند و پولش را برای پایهگذاری و کلنگزنی مدارس ندسا گذاشتند. این زن و شوهر سادهزیست در کنار هم و دست تنها کار تأسیس مدارس را شروع کردند. خانم مؤمن با رایزنی و روابط عمومی بالایی که داشتند، توانستند نظر مساعد آموزش و پرورش و خیرین را به این حرکت خداپسندانه جلب کنند. اگر درست گفته باشم از سال ۱۳۹۲ کار تأسیس مدارس در استانهای جنوبی کشور و حاشیه خلیجفارس آغاز شد. خانم مؤمن قصد داشتند مدارس را تبدیل به مجتمع آموزشی کنند. تا سال ۱۳۹۶ بخشی از این مدارس در کل کشور تأسیس شد و تا سال ۱۴۰۴ ادامه داشت. بعضی مدارس در حد یک کلاس بود یا مدرسه یا ساختمانی قدیمی که ایشان با همراهی کادر و نیروها و کمک خیرین بازسازی میکردند و به بهرهبرداری میرساندند.
بیان زحمات ایشان در چند سطر آسان است، ولی فقط خداوند میداند چه زحمات شبانهروزی متحمل شدند تا کار به نتیجه رسید. از هماهنگ کردن کارگر و بنا و مصالح، تهیه میز و نیمکت و تخته و ماژیک تا پرسنل اعم از ناظم و مدیر و مربی، و رایزنی با خانوادههای نیرو و البته افرادی که فرزند دوره ابتدائی داشتند. ایشان با مردم عادی کوچه و بازار و هرکه پسر یا دختر خردسال داشت، به گفتوگو مینشستند تا بیایند و مدرسه را ببینند و فرزندشان را در این مدارس ثبتنام کنند. ایشان ارادت خاصی به حضرت زهرا(س) داشتند و علت انتخاب و پیشنهاد این اسم هم به همین دلیل بود. این مدارس از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴ «رستگاران» نام داشت.
خانم مؤمن در رشته گرافیک هم تحصیل کرده بودند و در جلسهای که در محل بیتالزهرای ندسا با نیروهای تحت امرشان داشتند، درخت زیبایی کشیدند و پس از پایان جلسه، با همان بیان سلیس و روان، توضیح دادند: «نظرتان چیست که اسم مدارس ندسا را بگذاریم شجره طیبه؟» همه نیروها با این پیشنهاد موافق بودند و از آن پس «مدرسه شجره طیبه»، جان گرفت. خانم مؤمن معتقد بودند در این مدارس، باید اسلام و قرآن و سبک زندگی اسلامی به بچهها آموزش داده شود تا این درخت مطهر، روزی بارور شده و فرزندان این مرز و بوم، هرکدامشان یک مبلّغ و نماد برای اسلام ناب محمدی (ص) باشند. در این مدارس، تا جایی که خبر دارم پیش آمده که بچههای شیعه و سنی کنار هم درس میخواندند و این هم یکی از شیوههای بدیع خانم مؤمن برای حفظ وحدت بود.
نه غذای درست و حسابی میخوردند و نه استراحت کافی داشتند. همۀ استراحت بعدازظهر ایشان بعد از کار روزانۀ طاقت فرسا، پنج دقیقه بود، آن هم نشسته و تکیه داده به پشتی، با همان چادر سادهشان و تا به خود بجنبیم، بلند شده و دوباره مشغول کار میشدند. ایشان سالها بیماری دیابت داشتند، ولی با وجود ضعف جسمانی، دست از تلاش برنمیداشتند و در تکاپو و پیشاهنگ همۀ کسانی بودند که با ایشان کار میکردند. اعتقاد به کار جهادی داشتند و خود نیز اینگونه بودند. این بانوی نستوه، تیرماه سال ۱۴۰۴ دارفانی را وداع گفتند و در حرم مطهر علیبنموسیالرضا(ع) و در رواق فاطمهالزهرا (س) آرمیدند. فقط خدا میداند جمعآوری ۱۶۸ کودک پسر و دختر در یک مدرسه که به نوعی میشود گفت مجتمع آموزشی آرمانی خانم مؤمن بود و تا حدی داشت تحقق مییافت، چه کار بزرگی بود! ۱۶۸ دانشآموز؛ یعنی رایزنی و صحبت با بیش از ۱۶۸ خانواده برای اینکه فرزندشان در این مدرسه تربیت و بزرگ و بالنده شود و چه زیبا این بچهها ره صد ساله را یک شبه طی کرده و هرکدام شجره طیبهای شدند برای نسل آینده که به آنان تأسی کرده و از منش و سبک زندگی آنان بیاموزند و کتابها و داستانها در وصف این ۱۶۸ گل پرپر شده ایران اسلامی بنویسند.
و بنویسند که سرکار خانم پروین مؤمن زحمتکش؛ بنیانگذار مدارس شجره طیبه، به هدف والای خود رسیدند و در مدارسی که ایشان برای روی هم رفتن تکتک آجرهایش تلاش کردند، اسلام و شهادت به معنای واقعی آموزش داده شد و نوگلان این سرزمین آموختند و بدان عمل کردند و رسیدند به آنچه بسیاری از ما شاید هرگز به آن نرسیم. به پاس زحمات خانم مؤمن، فاتحهای نثار کنیم به روح آن بانوی فرهیخته و ۱۶۸ دانشآموز وارسته مدرسه شجره طیبه میناب که یقیناً این روزها همنشین بانوی دوعالم، حضرت فاطمه زهرا(س) هستند.