جهش 5 برابری تولیدات کشاورزی نسبت به پایان دوره پهلوی
سرویس اقتصادی-
تولید کشاورزی کشور نسبت به سال 1357 با بیش از پنج برابر افزایش به 130 میلیون تن رسیده اما محصولات اساسی، همچنان وارد میشود.
به گزارش کیهان، تولیدات کشاورزی ایران در سال 1357 که سال پایانی حکومت پهلوی بوده، 25 میلیون تن برای 33 میلیون نفر بود اما این میزان در اواخر دهه 1380 به بیش از 125 میلیون تن رسید و اکنون 130 میلیون تن است.
این در حالی است که کشور با شرایط جنگ هشت ساله،
کم بارشیهای ناشی از دوره کم بارشی طبیعی و خشکسالیهای مشکوک و سیاستگذاریهای بعضا اشتباه کشاورزی مواجه بوده است. بر اساس آمارهای رسمی، ضریب خودکفایی در محصولات راهبردی در محدوده 80 تا 85 درصد تثبیت شده است. با اینحال، کشور، واردکننده و بعضا وابسته به واردات محصولات کشاورزی اساسی است. این واردات، ریشه در اولویتبندیهای اشتباه دارد. خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی اساسی، امری بدیهی است اما عدم تحقق آن، ریشه در تفکر «صرفه اقتصادی»، بدون در نظر گرفتن ارزش راهبردی محصولات کشاورزی اساسی دارد. این در حالی است که حتی اگر همه قیمتها آزاد شود؛ تولید پسته، سیب زمینی و خیار و گوجه از گندم، جو و دانههای روغنی با صرفهتر است. به همین دلیل در آزادترین اقتصادهای دنیا هم به کشت محصولات اساسی، یارانه داده میشود؛ چرا که محصولات کشاورزی اساسی، همیشه حکم تسلیحات را دارد نه کالاهای صرفاً اقتصادی. باید توجه داشت که امنیت غذایی، یک رکن مهم امنیت ملی است.
جهش در کشاورزی دیم با هدف 6 میلیون تن گندم
یکی از مهمترین محورهای تضمین امنیت غذایی، اجرای «برنامه
پنج ساله کشاورزی دیم» با روش نوین است. در این روش، کشت با حداقل آبیاری صورت میگیرد. هدفگذاری این طرح ملی، دستیابی به تولید شش میلیون تن گندم دیم و افزایش سهم غلات دیم به حدود 40 درصد از سبد تولیدات زراعی کشور است. این راهبرد بهطور ویژه برای مقابله با پیامدهای خشکسالی و کاهش فشار بر منابع آب زیرزمینی طراحی شده است.
در راستای مدیریت مصرف آب و تنظیم بازار، تلاش شده الگوی کشت با دقت قابل قبولی اجرائی شود. بر اساس آمار اعلامشده، سطح زیرکشت سبزی و صیفی در کشور به میزان یکهزار هکتار کاهش یافته و به جای آن، کشت محصولات کمآببر و استراتژیک نظیر کلزا توسعه پیدا کرده است.
همچنین برنامه ملی حمایت از کشاورزان با تمرکز بر بهبود قیمتهای تضمینی خرید محصولات در حال اجراست. این سیاست حمایتی با هدف ایجاد حاشیه امن اقتصادی برای کشاورزان و تضمین تداوم تولید در شرایط دشوار اقلیمی و اقتصادی پیگیری میشود.