تفاوت مروت و شجاعت

مروت مفهوم خاصي دارد و غير از شجاعت است. گو اينکه معنايش مردانگي است، ولي مفهوم خاصي دارد. ملاي رومي از همه بهتر آن را مجسم کرده است. آنجا که داستان مبارزه علي(ع) با عمروبن عبدود را نقل مي کند، که علي(ع) روي سينه عبدود مي‌نشيند و او روي صورت حضرت آب دهان مي اندازد، بعد حضرت از جا حرکت مي‌کند و مي‌رود و بعد مي‌آيد. اينجاست که ملای رومي شروع مي‌کند به مديحه‌سرايي و يک شعرش که راجع به علي(ع) است، چنين است‌:
در شجاعت شير ربّانيستي/ در مروت خود که داند کيستي
در شجاعت، تو شير خدا هستي، در مروت کسي نمي‌تواند تو را توصيف بکند که چقدر جوانمرد و آقا هستي. مروت اين است که انسان به دشمنان خودش هم محبت بورزد.
 حافظ مي‌گويد:
آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است/ با دوستان مروت با دشمنان مدارا
ولي فرمان اسلام از اين بالاتر است، اگر نزديک‌تر مي‌شد به اسلام‌، چنين مي‌گفت: با دوستان مروت؛ با دشمنان هم مروت و مردانگي. اينکه اباعبدالله در وقتي که دشمنش تشنه است، به او آب مي‌دهد، معنايش مروت است. اين بالاتر از شجاعت است.
استاد شهید مطهری، حماسه حسيني(جلد اول)‌، ص 363