شهادت را دوست دارم! (حدیث دشت عشق)

شهید رضا برفی، ششم شهریور سال ۱۳۴۲، در زابل چشم به جهان گشود. سال ۱۳۶۲ ازدواج کرد و یک پسر و یک دختر دارد. دوازدهم آبان سال ۱۳۶۶، در روستای رودماهی زاهدان هنگام درگیری با اشرار به فیض شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در گلزار شهدای بهشت مصطفی(ص) زابل آرام گرفت.
شهید رضا برفی در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «خدایا شاهد باش به عشق تو در مسیرت حرکت کردم و اینک تنها در انتظار لقاءالله هستم. شهادت را دوست دارم نه بدان خاطر که از زندگی خسته شده و بخواهم از مشکلات این دنیا بگریزم، بلکه بدان جهت عاشق شهادتم که آن وسیله‌ای برای رسیدن به قرب الهی است. می‌خواهم به وسیله‌ ریختن خونم در راه تو، گناهانی را که انجام داده‌ام بیامرزی. می‌خواهم شهید شوم تا اگر زنده ‌بودنم موجب رشد و ترقی دیگران نشد، با نثار خونم بتوانم این قصور و کوتاهی را جبران کرده باشم. می‌خواهم شهید شوم تا خونم برای علی(ع) و حسین‌ابن‌علی(ع) گواه باشد که رهرو راهشان بودم.ای مهربان‌ترین مهربانان مرا دریاب. بنده‌ای گنهکار و غافل هستم که از دیار عاشقان خسته می‌آیم، تا شاید مرا بپذیری.ای معشوقم مرا به سوی خود فراخوان که دیگر نمی‌توانم صبر کنم. چه سخت است آن‌گاه که بین دو دوست صمیمی جدایی می‌افتد، چه سخت است آن لحظه که بین عاشق و معشوق فاصله می‌افتد و چه سخت است آن موقعی که رهرو به مقصدش نمی‌رسد. پس خدایا این سختی‌ها را از دوش من بردار و مرا برای رسیدن به خودت یاری فرما.»