پیرو ابراهیم زمان(حدیث دشت عشق)

سال 1345 آن زمان که خزان برگ‌ریز، نگین فیروزه‌ای شهرهای ایران زمین را در دستان طلایی خود می‌فشرد؛ دیده به جهان گشود. از آنجا که قصد آن داشت اوصاف زمینی و بشری را در خرابات معرفت ویران کند و از خویشتن کرانه گیرد، به شهر عشق پای نهاد و از کوی عافیت کوچ نمود، هر کجا نشان از محبوب می‌جست؛ در سرای توحیدی‌اش، در صحیفه بر حقش و حتی در محافل انسی که برای بیداری ذهن‌های خفته با زمزمه حدیث بیداری ساقی کوثر، علی‌ابن‌ابیطالب (ع)، برپا می‌شد. بیش از چند بهار کودکی‌اش نگذشته بود که سکوت ثانیه‌ها خبر از رجعت دستان سخاوتمند تناور درخت خانه دادند و این «رسول» بود که می‌بایست در دامن مشکلات، وجود را آبدیده کند. به گاه آموختن پنج سال در جاده بی‌انتهای معرفت، اسب همت راند و پس از آن عرصه را به دیگران واگذارد چرا که بی‌مهری روزگار تقدیر او را چنین کرده بود. آن زمان که پاکدلی سپیده منظر، قصد هموار کردن راه ابراهیم (ع) را نمود، این دستان مردانه و گام‌های استوار رسول بود که با پخش اعلامیه و شرکت در راهپیمایی‌ها، ابراهیم زمان را یاری رساند و پس از طلوع فجر پیروزی نیز، به خاطر عشقی که به کتاب داشت مسئول کتابخانه و تبلیغات روستای خویش شد. آنگاه که وطن خسته از سیاهی ستم، سر بر زانوی تنهایی نهاده بود و مظلومانه می‌گریست رسول نیز در جمع قلندران پاکباز طریقت راستی و درستی، خنجر غیرت و شجاعت خویش را بر پیکر در ظلمت زیسته خصم فرود آورد و سرانجام پس از هشت روز حضور عاشقانه سال 1361، در اثر اصابت ترکش خمپاره در خونین‌شهر به شهادت رسید. بسیجی شهید «رسول ربیعی»، سال 1345 در خوراسگان متولد شد و در 1361/2/12 در شرق بصره به شهادت رسید.