ملتی کوچک، ارادهای بزرگ(تفسیر سیاسی )
بحرین در روزهای اخیر شاهد تحولات مهمی بود که عزم و اراده محکم و ستودنی ملتی انقلابی را به نمایش گذاشت. مردم بحرین در دو دور انتخابات پارلمانی نمایشی که در روزهای اخیر برگزار شد بار دیگر ثابت کردند که فریب طرحها و نقشههای عوامفریبانه رژیم آل خلیفه را نمیخورند و همچنان بر خواستههای انقلابی خود که مهمترین آن تغییر حکومت آل خلیفه است اصرار میورزند.
فریده شریفی
در این کشور کوچک حاشیه خلیجفارس، در روزهای شنبه هفته گذشته و شنبه هفته جاری، برای نخستین بار از زمان آغاز اعتراضهای سال ۲۰۱۱ میلادی، دو دور انتخابات پارلمانی برگزار شد.
در سال ۲۰۱۱ میلادی، وقتی اعتراضهایی که عموما توسط شیعیان بحرینی هدایت میشدند، با سرکوب شدید نیروهای امنیتی و نظامی روبهرو شد، نمایندگان مهمترین حزب شیعیان به نام «الوفاق» که در پارلمان اکثریت کرسیها را در اختیار داشتند، به نشانه اعتراض استعفا کردند.
بعد از این اعتراضها، تلاشهای دولتی برای آغاز یک گفتوگوی ملی نیز به دلیل کنارهگیری حزب الوفاق، شکست خورد.
این حزب انتخابات اخیر را نیز تحریم کرد و بدین ترتیب، میدان به حریف یعنی گروه سلفی «جمعیت اصالت اسلامی» واگذار شد. اما این حزب هم نتیجه قابل توجهی به دست نیاورد و عملا، اکثریت پارلمان ۴۰ نفری بحرین به کسانی واگذار شد که به عنوان سیاستمدار مستقل در انتخابات شرکت کردند.
حکومت بحرین اصرار دارد اینگونه القا کند که تحریم انتخابات توسط حزب الوفاق شکست خورده و بیش از ۵۰ درصد مردم در انتخابات شرکت کردند اما مخالفان اعلام کردهاند که کمتر از ۳۰ درصد واجدین شرایط رای خود را به صندوق انداختهاند. حوزههای خالی از مردم نیز صحت اظهارات انقلابیون را ثابت کرد.
«حمد» برای جبران شکست مفتضحانه خود در این انتخابات بار دیگر عموی خود شیخ خلیفه بن سلمان را به نخست وزیری و تشکیل کابینه جدید مامور کرد لیکن این نقشه نیز در اراده مردم انقلابی بحرین تاثیری نخواهد داشت شهروندان بحرینی تاکید دارند که راه شهدا ادامه دارد و خون آنها هدر نخواهد رفت مردم بحرین از آغاز این انقلاب در فوریه 2011 روزهای سختی راپشت سر گذاشتهاند و رژیم حاکم بر این کشور از هیچ اقدام وحشیانهای برای سرکوب مردم دریغ نکرده و برای رویارویی با این انقلاب از بدترین شیوهها از جمله کشتن معترضان و مجروح کردن آنها با استفاده از گلولههای ساچمهای، بمبهای گازی سمی، زندانی کردن شاخصترین رهبران مخالفان، صدور احکام سنگین برای آنها، محاکمة پزشکان، اخراج کارکنان و کارگران، لغو تابعیت از مخالفان، استفاده از روشهای نیرنگ و فریب مانند دعوتهای دروغین به مذاکره بهره جسته است.
حملات رژیم، حسینیهها، اماکن مقدس و مساجد را نیز در برگرفت، همچنین رهبران مخالف و در رأس آنها آیتالله« شیخ عیسی قاسم» مورد حملاتی قرار گرفت و با ادعای تحریک به کشتار، شکایتهای قضایی صوری علیه وی تنظیم و حتی به منزل ایشان تعرض شد که با واکنشهای شدیدی در داخل و خارج مواجه گردید.
به رغم تمام این اقدامات رژیم آل خلیفه، نیروها و تشکلهای سیاسی مخالف توانستند انگیزه خویش برای ادامه انقلابشان را حفظ کنند، و تظاهرات و راهپیماییهای مسالمت آمیز گسترده بیشماری را در مناطق مختلف کشور برگزار کنند که در آن شمار زیادی از مردم بحرین مشارکت کردند و خواستار دموکراسی واقعی، اصلاحات و تشکیل حکومت انتقالی شدند.
معترضان همچنین توانستند وحشیگری نظام را در محافل بینالمللی به تصویر بکشند، اما این امر به تحرک بینالمللی جدی برای توقف نقض حقوق بشر در بحرین منجر نشد، زیرا قدرتهای غربی حامی این نظام هستند. انقلاب بحرین با حمایتهای عربی مناسبی نیز مواجه نشد، لیکن ملت کوچک بحرین ثابت خواهد کرد که بهرغم همه بیمهریهای جامعه بینالمللی با ارادهای پولادین رژیم آل خلیفه را به زانو در خواهد آورد و این رژیم عربی و حامیان غربی آن در برابر خواست مردم چارهای جز تسلیم نخواهند داشت.