شهید مطهری از پدر یاد می‌کند (حکایت اهل راز)

 

 

چه مانعی دارد که من ذکر خیری از پدر بزرگوار خودم بکنم. از وقتی که یادم می‏‌آید (حداقل از چهل سال پیش) من می‌‏دیدم این مرد بزرگ و شریف هیچ وقت نمی‏‌گذاشت و نمی‌‏گذارد که وقت خوابش از سه ساعت از شب گذشته تأخیر بیفتد.

... حداقل دو ساعت- و در شب‌های جمعه سه ساعت- به طلوع صبح مانده بیدار می‌شود و حداقل قرآنی که تلاوت می‏‌کند یک جزء است؛ و با چه فراغت و آرامشی نماز شب می‏‌خواند!

حالا تقریبا صد سال از عمرش می‏‌گذرد و هیچ وقت من نمی‌بینم که یک خواب ناآرام داشته باشد. همان لذت معنوی است که اینچنین نگهش داشته. یک شب نیست که پدر و مادرش را دعا نکند. یک نامادری داشته که به او خیلی ارادتمند است. شبی نیست که او را و تمام خویشاوندان و ذی‏حقّان و بستگان دور و نزدیکش را یاد نکند.

اینها دل را زنده می‌کند. آدمی که بخواهد از چنین لذتی بهره‌مند شود، ناچار از لذت‌های مادی تخفیف می‏‌دهد تا به آن لذت عمیق‌تر الهی معنوی برسد.

* استاد مطهری، احیای تفکر اسلامی، ص۱۰۰ (با اندک تلخیص)