تعبد محض در اسلام وجود ندارد (سلوک عارفانه)

 

 

یکی از مسائلی که از صدر اول اسلام در میان مسلمین مطرح بوده این است که: در این دین دستوری که تعبد محض باشد، یعنی خالی از هر مصلحت و حکمتی و صرفاً یک دستور اختراعی محض باشد وجود ندارد. تعبد به این معنی است که ما نباید این‌طور باشیم که تا حکمت دستوری را کشف نکرده‌ایم به آن عمل نکنیم، ما باید (به آن) متعبد باشیم، به این معنا که باید به هر دستوری که ثابت شد از ناحیه دین است عمل کنیم خواه اینکه حکمتش را فهمیده باشیم یا نفهمیده باشیم. ولی از ناحیه خود دین تعبد محض وجود ندارد، به این معنا که هیچ دستوری که خالی از حکمت و مصلحت باشد وجود ندارد. هر دستوری به واسطه یک حکمتی است.(1)

____________

1- مجموعه آثار شهید مطهری(ره) (اسلام و نیازهای زمان 1 و 2)، ج21، ص166