نگاهی به دیروزنامههای زنجیرهای
در دولت روحانی استیضاح حق مردم نبود اما در دولت رئیسی هست!
سرویس سیاسی-
روزنامه اعتماد روز گذشته در مطلبی با عنوان «استيضاح حق مردم است» به ماجرای استعفای وزیر کار و توقف استیضاح وزیر صمت اشاره کرد و نوشت: «حجتالله عبدالملكي در آستانه استيضاح بود كه استعفا داد. همين مسئله براي فاطميامين، وزير صمت نيز اتفاق افتاد و او در شرف استيضاح بود كه با ترفند رئيس مجلس گريخت. براي افكار عمومي برگزاري استيضاح مهم است. در خلال جلسه استيضاح شهروندان در جريان مسائل قرار ميگيرند. ابعاد خاصي از ماجراها برايشان روشن ميشود و حتي ممكن است ابهامات جديدي به وجود بيايد. طبيعتا برخي متوجه تناقضاتي خواهند شد كه حق شهروندي آنهاست.»
ادعای این روزنامه مدعی اصلاحات درباره استیضاح و حقوق مردم در این دولت، بیاختیار مخاطب را به یاد ماجرای عجیب تعیین وزیر رفاه در دولت سابق میاندازد. سوءمدیریت وزیر صمت، او را در آستانه استیضاح مجلس قرار داده بود. محمد شریعتمداری برای فرار از استیضاح، استعفا کرد و روحانی، او را برای وزارت رفاه معرفی کرد! عملکرد محمد شریعتمداری در وزارت «صمت» (صنعت، معدن و تجارت)، مورد اعتراض گسترده عمومی بود. همین فشار افکار عمومی، موجب طرح چندباره و جدی استیضاح در تابستان سال۱۳۹۷ شده بود.
او پس از انتقادات فراوان، دیگر حاضر به حضور در کمیسیون مربوطه هم نبود و همین، استیضاح را جدیتر کرد. طرح استیضاح در ۱۵ محور ارائه شده بود، از جمله عدم مدیریت بازار و افزایش بیرویه قیمتها، عدم مدیریت صحیح بر تأمین مواد اولیه واحدهای تولیدی، وجود فساد و رانت در واردات خودرو و ثبت سفارش برای دریافت ارز و... اما شریعتمداری ناگهان ۲۸ مهر ۱۳۹۷ استعفا کرد و از استیضاحگریخت.
تا اینجای کار، خیلی عجیب نبود. اتفاق شگفتانگیز آن بود که آقای روحانی، فردای استعفای محمد شریعتمداری از «وزارت صمت»، او را برای نامزد تصدی وزارت رفاه، به مجلس معرفی کرد!
شریعتمداری هم، مانند نعمتزاده که در دولت اول روحانی وزیر صمت شد، رئیسستاد انتخاباتی روحانی بود. در اثر سیاسیکاری روحانی و مجلس دهم، وزیری که تحت فشار شدید افکار عمومی بود و برکناری وی قطعی مینمود، توانست رای اعتماد دوباره بگیرد و اینبار، وزیر تعاون، کار و رفاه شود!
سُمبه ایران در مذاکرات هستهای پرزور است
روزنامه آفتاب یزد در مطلبی به مذاکرات اخیر هستهای در دوحه پرداخت و نوشت: «آمریکا و دولتهای غربی اینبار با سمبه پرزور ایران روبهرو شدند تا برخلاف گذشته و روال انعطاف دولتهای قبلی ایران، با خواستههای برحق ایران کنار آمده و تن به توافق برد برد بدهند.»
در ادامه این مطلب آمده است: «دولت سیزدهم در این مسیر نشان داده که هیچگاه حرکت کشور را با توافق برجام گره نزده و رفع مشکلات اقتصادی مردم را نیز منوط به توافق با طرف غربی نکرده است و حالا با دستان بازتر و قدرت چانهزنی بالاتر در میدان مذاکره حضور پیدا کرده تا با استفاده از عنصر «میدان» و «دیپلماسی» منافع ملی را تامین نماید. و حالا باید یک بار دیگر به طرف آمریکایی متذکر شد که اهداف سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی ایران در موضوع برجام تنها در سایه تعامل و اجابت درخواست به حق کشورمان میسر است و اگر قرار باشد برخی اختلاف سلیقههای داخلی و تبعات جراحی اقتصادی دولت، ملاک جهتگیری آنها در تصمیمات کلان بینالمللی باشد، قطعا برگ برنده در جیب ایران خواهد بود و همانند چهل و اندی سال گذشته، در برابر ملت بزرگ ایران سر تعظیم فروخواهند آورد.»
مدعیان اصلاحات که دولت مورد حمایتشان طی 8 سال همه مشکلات کشور را به برجام گره زدند و هیچ عایدی نصیب ایران نشد، این روزها با دیدن دیپلماسی اقتصادی و همسایگی دولت سیزدهم به این واقعیت پی بردهاند که میشود با تکیه بر مواضع انقلابی و گره نزدن زلف مشکلات کشور به برجام در برابر غربیها ایستاد.
فاکتور سوءتدبیرهای مدعیان اصلاحات به پای دولت رئیسی
روزنامه شرق در مطلبی با عنوان «جامعهای در حال جزیرهای شدن» به ارائه تحلیلهایی از علل وقوع برخی اعتراضها پرداخته که به شکل قابل تاملی مضحک است.
این روزنامه آورده: «در چند ماه و حتی چند سال گذشته جامعه آبستن اتفاقات بسیاری بوده و با گذشت زمان شاهدیم که نه تنها به سمت همدلی حرکت نمیکند، بلکه ابعاد جدیدتر و عمیقتری نیز پیدا میکند. از اعتراضات معلمان، کارگران و دیگر گروههای شهروندی علیه سیاستهای اقتصادی دولت، ساخت و ساز غیراصولی در متروپل آبادان و جان باختن هموطنان و... را میتوان به عنوان نگاه مردم درخصوص اقدامات و تصمیمات دولت عنوان کرد و آن را دسته نخست مسائل دانست.»
این روزنامه در ادامه نوشت: «اقدام یکی از اینفلوئنسرهای مجازی و اعتراض یا حتی حمله گسترده مردم به او، عصبانیت و خشم برخی سلبریتیهای فضای مجازی علیه هنرمندان از جمله اخباری است که باید آن را در دسته دوم و اقدام مردم علیه مردم دانست.»
شرق همچنین در این مطلب خود آورده است: «سال 1398 هنگامی که اعتراضات آبان ماه در پی افزایش قیمت بنزین در کشور رخ داد، از مهمترین نکات در تحلیل صاحبنظران و سیاستمداران توجه به دو نکته بود: اول آنکه علت این اعتراضات را وجود مجموعه مسائل درازمدت در سطح ملی دانستند و دوم آنکه پیشبینی کردند که در صورت حل نشدن مسائل بازه زمانی اعتراضات نسبت به همدیگر کوتاهتر خواهد شد.»
این روزنامه اصلاحطلب با کشف خویش که مرزهای علوم انسانی را جابهجا کرده برخی خواستههای صنفی در یکسال اول دولت سید ابراهیم رئیسی را تمام و کمال به دولتی مرتبط دانسته که کمتر از یکسال از عمر آن میگذرد اما اعتراضات آبان 98 را (در ششمین سال دولت اصلاحطلبان یا به عبارتی دولت تدبیر و امید) نه عملکرد دولت سابق و سوءتدبیرهای آن، که به مجموعه مسائل درازمدت در سطح ملی مرتبط دانسته است.
به غیر از این نکته تاسفآور آن است که «ساخت و ساز غیراصولی» که در دوره اصلاحطلبان در آبادان رخ داده را هم به پای دولت رئیسی فاکتور شده است.