نقد سوم

بخش انفورماتیک شرکتمان، امکانی را برای کارمندان ایجاد کرده تا بتوانند بدون تماس تلفنی، با یکدیگر در تماس باشند. این تماس، می‌تواند از طریق یک فایل وردی یا صوتی باشد که به اشتراک گذاشته می‌شود و یا این‌که با نمایش یک علامت قرمز در گوشه مانیتور، در صورت مجهز بودن سیستمی به تجهیزات صوتی، یک تماس بی‌سیم صوتی ایجاد کند.
این جریان، باعث شده بود تا کارمندان به راحتی گزارش‌های کاری، فایل‌های مالتی مدیا و نرم افزاری را برای استفاده یکدیگر به اشتراک بگذارند و حتی بخش‌های مختلف، قسمتی جداگانه را به منظور استفاده همکاران بخش خود، به شکل محدود نیز به اشتراک بگذارند.
مدیر مجموعه وقتی از این امکان مطلع شد، تنها با متوجه شدن از بخش اشتراک محدود و بی‌خبر از عمومی بودن بخش اشتراک کلی شرکت و با این تصور که هر کارمندی فقط به سیستم اشتراک بخش خود دسترسی دارد، فولدری با اسم خود در بخش اشتراک عمومی ایجاد کرد و هر روز آن را با فایل‌های اختصاصی در سطح مدیریت و چه بسا شخصی به روز می‌کرد.
او گمان می‌کرد بخش عمومی تنها از طریق او قابل رویت است و کارمندان دیگر قادر به دیدن اطلاعات و محفوظات یکدیگر نیستند و از طرفی هیچ‌کس به جز مسئول دفتر قادر به گذاشتن یا برداشتن فایلی از فولدر مخصوص او نیست. بنابراین برای کنترل کارمندان، تقریبا هر روز فولدر هر کارمند را که در بخش عمومی با اسم کارمند، فایل های کاری را در بر می‌گرفت چک می‌کرد. غافل از این که تک تک کارمندان نیز نه تنها فولدر یکدیگر را که حتی فولدر مربوط به رئیس را نیز در بخش عمومی مشاهده می‌کردند و می‌توانستند با مراجعه به این فولدر، از تمام تصمیمات مدیریتی و البته سایر اطلاعات، مطلع شوند.
به هر ترتیب روال این‌گونه بود و کارمندان یاد گرفته بودند هر روز پیش از شروع کار به فولدر مدیر مراجعه کنند، جدول‌های کاری او را چک کنند و متوجه شوند که او کی می‌آید، کی می‌رود، کی پاداش می‌دهد، چه مزایایی در نظر گرفته است، چه روزهایی به مرخصی می‌رود، چه تصمیماتی می‌گیرد و ...
روزی در آستانه سال نو، یکی از کارمندان تازه وارد، برای تبریک سال جدید، متن تبریکی آماده و در قالب یک فایل چند منظوره طراحی و سپس با فرمتی قابل رویت در تمام سیستم‌ها، در فایل تک تک کارمندان قرار داد. مدیر با دیدن این فایل تبریک، برای تشکر از کارمند مورد نظر به بخش او مراجعه کرد.
وقتی وارد بخش شد، تمام کارمندان به نشانه احترام تمام قد ایستادند. مدیر با لبخندی به طرف کارمند تازه وارد رفت، دستش را روی شانه او گذاشت و از تبریک به موقع‌اش تشکر کرد. کارمند تازه وارد، با تعجب به مدیر چشم دوخت و توضیح داد که این تبریک برای همه همکاران بوده است...صورت سفید و یخ کرده مدیر و دهان بازش را تصور کنید...
اگر روزی بفهمیم همه کارها و تصمیمات و گفته‌هایمان روی سیستم اشتراک عمومی بوده است و از آن بی‌خبر بودیم و یا عمومی بودنش را از یاد برده‌ بودیم، چه قدر به محتوای فولدرهایمان مطمئن هستیم؟ این همان داستان زندگی و روز قیامت است که فولدرهای شخصی ما از محرمانه بودن خارج می‌شود. ضمن اینکه بد نیست فراموش نکنیم برای حضرت حق، هیچ فولدری محرمانه نیست و او تمام ثانیه های زندگی ما را هم می‌بیند. این‌طوری شاید این‌قدر راحت هر چیزی را روی موبایل و لب تاب و تبلت و ایمیل و فیس بوک و...قرار ندهیم، شاید!
 هدی صدر