ققنوس آسمانی(حدیث دشت عشق)

در آستانه هفتمین سالگرد شهادت شهید مدافع حرم مهدی خراسانی قرار داریم. این شهید پنجم مردادماه سال 60 زمینی شد تا نیمه خردادماه 32 سال بعد وعده دیدار با سالار شهیدان را در بالاترین نقطه آسمان بگیرد. زیر بیرق عزای حسین بزرگ شد. در دوران تحصیل کار هم می‌‌کرد. شغل او کشاورزی بود. با نان حلال رشد کرد و با زحمت و شرافت به جوانی رسید. این زمینه پای او را به سپاه باز کرد.
ازدواج کرد و حاصل این وصلت مبارک دو فرزند پسر بود. پس از آن وارد دانشگاه شد و در دانشکدۀ علوم و فنون رزمی در دورۀ سی‌‌وشش عرضی جنگ‌‌افزار T72 شرکت و آن را با موفقیت پشت سر گذاشت. مهدی که در تمام مراحل عشق به مولایش حسین(ع) در ذره ذرۀ وجودش، در تار و پودش، در لحظه لحظۀ زندگی‌‌اش جاری بود داوطلبانه به مأموریت برون‌‌مرزی رفت. صدای ناله و شیون کودکان مظلوم سوری از یک‌‌سو و حریم مطهر حرم حضرت زینب(س) از سوی دیگر دلش را می‌‌برد به بوی کوچه‌‌های غریب و ساکت مدینه و بوی در سوخته و چادر خاکی و لحظه‌‌های درد و اشک‌‌هایی که در سکوت خانه علی(ع) ریخته می‌‌شد و سکوت و سکوت و سکوت...
و کدام انسانی که بماند و کدام انسانی که بخوابد و کدام انسانی که زندگی کند و به هزارویک دلیل دیگر مهدی باید می‌‌رفت و رفت. در چهاردهم خرداد 1392 با افتخار به آرزویش رسید و ققنوس‌‌وار به دیدار یار شتافت و در تانک خود سوخت و چون مشتی خاکستر شد و پرگشود و پرواز کرد.