عملکرد دولت موجب شده تا نمایندگان همسو نیز پشت روحانی را خالی کنند(خبر ویژه)
«حواشی سخنرانی روحانی در مجلس روشن کرد که برخلاف انتظار رئیسجمهور تعامل با مجلس دهم آنقدرها هم ساده نبوده است. نه کاسته شدن از تعداد تندروها به کار آمده و نه افزایش شمار اصلاحطلبان و اعتدالیون. حتی ریاست علی لاریجانی نیز ثمری نداشته است که اگر داشت حداقل فضای آرام و جو مناسبی برای استماع سخنان روحانی در روز ارائه بودجه فراهم میشد».
سایت نامهنیوز از سایتهای حامی دولت ضمن انتشار تحلیل فوق نوشت: حواشی جلسه علنی دوشنبه گذشته آن قدر بود که بودجه و عدد و رقمهایش چندان به چشم نیامد. برخورد نمایندگان مجلس با حسن روحانی و سر و صدایی که همزمان با سخنرانیاش به راه انداختند؛ یکبار دیگر نشان داد که تعامل با مجلس دهم آنچنان که آقای رئیسجمهور انتظار داشت، پیش نرفته است. روحانی که روی حذف بسیاری از تندروهای مجلسنشین و پیروزی لیست امیدیها حساب کرده بود، گمان نمیبرد که همکاری با مجلسی به ریاست
علی لاریجانی و حضور بسیاری از نیروهای اعتدالی تا این حد دشوار شود. تا این حد که کار به استیضاحهای پی در پی وزرا، سوال از رئیسجمهور و اخلال در حین سخنرانی او برسد!
روحانی بیش از آنچه باید، روی حمایت فراکسیون امید و نیروهای اعتدالی راه یافته به مجلس حساب کرد و همین هم مشکلساز شد. لیست امیدیها اگرچه ظاهرا حامی و مدافع دولت هستند اما بعضا علیه او موضعگیری کرده و زاویه خود را با تصمیمات دولت حفظ میکنند. چنانکه ملاحظه شد در جریان سوال از رئیسجمهور کوتاه نیامدند. ناگفته نماند که در سوال از رئیسجمهور، خود روحانی هم کم مقصر نبود. شاید اگر لجبازی نکرده و نمیگفت که به حمایت کردن یا نکردن آنها اهمیت نمیدهد؛ کار به نحو دیگری پیش میرفت.
این را نیز باید در نظر داشت که هر وقت پای مسائل منطقهای و قومی به میان آمده فراکسیون امیدیها در ایجاد وحدت ضعیفتر عمل کردهاند. محمدرضا عارف نیز رئیس مناسبی برای این فراکسیون نبوده و هیچوقت موفق به ایجاد وحدت آن هم به نفع دولت، نشده است.
وضعیت تعامل روحانی و مجلسیها وقتی بغرنجتر میشود که نقش علی لاریجانی و حامیانش در فراکسیون مستقلان را نادیده نگیریم. فراکسیونی که در موارد حساس تعیینکننده شده و با اعلام نظر خود بر رای نهایی مجلس سایه میاندازد. روحانی گمان میکرد که روابطش با مجلس تحت ریاست لاریجانی صمیمانهتر باشد اما او سیاستر از این حرفها است و هرچه گذشت نشان داد که در موضعگیری و سیاستورزی به منفعت دولت کاری ندارد. چرا که اگر داشت بسیاری از استیضاحها یا سوال از رئیسجمهور اعلام وصول و عملی نمیشد.