حمایت از تیم ملی فوتبال(نکته ورزشی)
سرویس ورزشی-
با برگزاری بازی بزرگ فوتبال ایران، طبق معمول در پیش چشم هزاران تماشاگر حاضر در ورزشگاه و این بار با حضور آقای جانی اینفانتینو رئیسفیفا و هیئت همراه از جمله ستاره اسبق فوتبال جهان، مارکوفان باستن، شانزدهمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران موسوم به خلیج همیشه فارس، به روزهای پایانی خود نزدیک شد و به فاصله پنج هفته مانده به پایان رقابتها، چهره و هویت قهرمان این دوره از رقابتها هم برای اهالی فوتبال مشخص شده است.
تکلیف سایر ردههای جدول، از جمله تیمهای دوم و سوم که میتوانند جواز صعود به رقابتهای جام باشگاههای آسیا در سال آینده (2019 م) را کسب کنند و همچنین تیمهای سقوطکننده به دسته اول و... نیز طی روزها و هفتههای باقی مانده مشخص خواهد شد.
از فینال جام حذفی فوتبال ایران که باز، یکی از رویدادهای مهم داخلی فوتبال ایران است بگذریم میشودگفت اکنون مهمترین میدان و رویداد پیشروی فوتبال ما، حضور در جام جهانی (2018 - روسیه) است، میدانی که چشم جهانیان و علاقهمندان ورزش در سرتاسر گیتی به آن دوخته شده است. این مسابقات برای ایران پنجمین حضور در جام جهانی فوتبال به حساب میآید و این حضور، دومین حضور پیاپی فوتبال ایران در این رقابتهاست. بزرگترین انتظار و توقع علاقهمندان فوتبال و دوستداران ورزش ایران این است که تیم ملی در این رقابتها، «بهترین کیفیت» را داشته باشد.
برای این کار همگی و هر آن کس که از گوشه وکنار، دور و نزدیک دستی بر آتش این رشته جذاب و پرطرفدار دارد، باید به بهترین وجه به وظیفه خود عمل کند. از این به بعد، بیش از گذشته باید شعار «وحدت» و «همدلی»، ورد زبانها و سرلوحه اعمال و رفتار و موضعگیری کسانی باشد که خود را دوستدار فوتبال و خادم مردم میدانند، حتی اگر با یکدیگر اختلاف نظر و سلیقه هم داشته باشند.
از این مقطع به بعد منیتها و خود محوریها و خودخواهیها و... باید، به پای منافع ملی و مصلحت محبوبترین تیم فوتبال کشور (یعنی تیم ملی) قربانی شود و حرفهای اختلاف برانگیز و تلاشهای تفرقهافکنانه افراد وجریانهایی که دانسته و ندانسته، هنری جز دو به هم زنی و فتنهگری و نفرت پراکنی میان اهالی ورزش و فوتبال دارند و خروجی عملکردشان جز این نبود، و نیست، باید نادیده گرفته شود و خنثی شود. از این اصل علمی و مکتبی و تجربی هرگز نباید غافل شویم که هیچ جمع و جامعهای، هیچ تیم و مجموعهای با «تفرقه» به منزل نرسیده و اهداف مشترک را متحقق نکرده، آنچه راه را برای پیشرفت و موفقیت و تحقق آرمانها و اهداف جمعی و ملی هموار میسازد، نه فقط در فوتبال، بلکه در همه جا و در همه حوزهها و عرصهها، وحدت و همدلی است.
بدون اغراق و زیادهگویی، فوتبال ایران از توان و ظرفیت کافی برای ارائه نمایشی با کیفیت قابل قبول و کسب نتایجی در خور و حتی فراتر از انتظار دارد، اما همه میدانیم که این فوتبال که فقط یک بازی آن صد هزار نفر را به ورزشگاه میکشاند و جزو «ده بازی» معروف دنیا به حساب میآید، از «داخل» و از «خودی» ضربات زیادی خورده است.
فوتبال ایران مشکل فنی و ذاتی و استعدادی ندارد، آنچه اجازه نمیدهد این فوتبال از رشد و پیشرفت مناسب برخوردار باشد و در جایگاهی خیلی بهتر از این قرار بگیرد ضرباتی است که از «درون» بویژه از حیث اخلاقی و فرهنگی به آن وارد میشود. بسیاری از کشورهای آسیایی و صاحب فوتبال در حسرت بسیاری از داشتهها و سرمایههای فوتبال ما از جمله تیمهای پرطرفدار و ریشهدار و همین بازی بزرگ استقلال - پرسپولیس هستند، اما متاسفانه ما قدر داشتههای خود را نمیدانیم، ما سرمایههای خود را ارج نمینهیم و از آن به نفع پیشرفت فوتبال خود استفاده نمیکنیم.
اجازه میدهیم هر ناشسته روی از گرد راه رسیده دارای شهوت شهرت و جاهطلبی، از طریق تریبونهای رسمی و رسانههای فراگیر به بزرگ و کوچک این فوتبال توهین کند، به خاطر فقر و عقبماندگی و فقدان شناخت فرهنگی، داشتهها و سرمایههای این ورزش را تحقیر کند و روح بر خویش کافری و عدم اعتماد به نفس را به ذهن و کالبد اهالی ورزش، بویژه جوانان که بزرگترین جامعه فعال در عرصه ورزش هستند تزریق نمایند و... بلاهایی که خود به دست خود بر سر این فوتبال میآوریم کم نیستند و ذکر آن مثنوی هفتاد من کاغذ است و با این حال میبینیم که فوتبال ما علیرغم همه این گرفتاریهای خودساخته و مشکلات داخلی و موانع خارجی، تا چند ماه دیگر پنجمین حضور خود درجامجهانی را تجربه میکند، و باز همه میدانیم که این حضور و تجلیها فقط بخشی از قدرت نهفته فوتبال ایران است که با مدیریت صحیح و جدیت در کار - بویژه از سوی سرمربی تیم ملی که فردی حرفهای است و به شدت در کار خود جدی است - تحقق و عینیت یافته است.
به دفعات نوشتهایم و اینجا باز تاکید میکنیم اگر جای جای فوتبال به درستی مدیریت و هدایت شود، آن وقت وضع و حال کلی فوتبال به شکل مثبت، تحول خواهد یافت و همه افتخارات و غرور فوتبال ایران مثل چند سال اخیر فقط به راه یافتن به مرحله نهایی جامجهانی محدود و منحصر نخواهد شد بلکه در ردههای مختلف و در میادین مختلف فوتبال نام عزیز «ایران» خواهد درخشید.
با این همه تاکید میکنیم که در حصر فعلی و مقطع کنونی بزرگترین و مهمترین رویداد پیشروی تیم ملی فوتبال ایران، حضور در جامجهانی است، و وقت آن است که همه - و نه فقط متولیان و مربیان تیم ملی - برای حضور آبرومند و قدرتمند تیم ملی در این آوردگاه مهم و جهانی، آماده شویم و اختلافهای برخاسته از «منیت» را کنار بگذاریم و به حاشیهها و حاشیهسازان وقعی ننهیم و.... هر کدام، در حد توان به بهترین وجه به حمایت و یاری تیم ملی فوتبال کشورمان برخیزیم.
با برگزاری بازی بزرگ فوتبال ایران، طبق معمول در پیش چشم هزاران تماشاگر حاضر در ورزشگاه و این بار با حضور آقای جانی اینفانتینو رئیسفیفا و هیئت همراه از جمله ستاره اسبق فوتبال جهان، مارکوفان باستن، شانزدهمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران موسوم به خلیج همیشه فارس، به روزهای پایانی خود نزدیک شد و به فاصله پنج هفته مانده به پایان رقابتها، چهره و هویت قهرمان این دوره از رقابتها هم برای اهالی فوتبال مشخص شده است.
تکلیف سایر ردههای جدول، از جمله تیمهای دوم و سوم که میتوانند جواز صعود به رقابتهای جام باشگاههای آسیا در سال آینده (2019 م) را کسب کنند و همچنین تیمهای سقوطکننده به دسته اول و... نیز طی روزها و هفتههای باقی مانده مشخص خواهد شد.
از فینال جام حذفی فوتبال ایران که باز، یکی از رویدادهای مهم داخلی فوتبال ایران است بگذریم میشودگفت اکنون مهمترین میدان و رویداد پیشروی فوتبال ما، حضور در جام جهانی (2018 - روسیه) است، میدانی که چشم جهانیان و علاقهمندان ورزش در سرتاسر گیتی به آن دوخته شده است. این مسابقات برای ایران پنجمین حضور در جام جهانی فوتبال به حساب میآید و این حضور، دومین حضور پیاپی فوتبال ایران در این رقابتهاست. بزرگترین انتظار و توقع علاقهمندان فوتبال و دوستداران ورزش ایران این است که تیم ملی در این رقابتها، «بهترین کیفیت» را داشته باشد.
برای این کار همگی و هر آن کس که از گوشه وکنار، دور و نزدیک دستی بر آتش این رشته جذاب و پرطرفدار دارد، باید به بهترین وجه به وظیفه خود عمل کند. از این به بعد، بیش از گذشته باید شعار «وحدت» و «همدلی»، ورد زبانها و سرلوحه اعمال و رفتار و موضعگیری کسانی باشد که خود را دوستدار فوتبال و خادم مردم میدانند، حتی اگر با یکدیگر اختلاف نظر و سلیقه هم داشته باشند.
از این مقطع به بعد منیتها و خود محوریها و خودخواهیها و... باید، به پای منافع ملی و مصلحت محبوبترین تیم فوتبال کشور (یعنی تیم ملی) قربانی شود و حرفهای اختلاف برانگیز و تلاشهای تفرقهافکنانه افراد وجریانهایی که دانسته و ندانسته، هنری جز دو به هم زنی و فتنهگری و نفرت پراکنی میان اهالی ورزش و فوتبال دارند و خروجی عملکردشان جز این نبود، و نیست، باید نادیده گرفته شود و خنثی شود. از این اصل علمی و مکتبی و تجربی هرگز نباید غافل شویم که هیچ جمع و جامعهای، هیچ تیم و مجموعهای با «تفرقه» به منزل نرسیده و اهداف مشترک را متحقق نکرده، آنچه راه را برای پیشرفت و موفقیت و تحقق آرمانها و اهداف جمعی و ملی هموار میسازد، نه فقط در فوتبال، بلکه در همه جا و در همه حوزهها و عرصهها، وحدت و همدلی است.
بدون اغراق و زیادهگویی، فوتبال ایران از توان و ظرفیت کافی برای ارائه نمایشی با کیفیت قابل قبول و کسب نتایجی در خور و حتی فراتر از انتظار دارد، اما همه میدانیم که این فوتبال که فقط یک بازی آن صد هزار نفر را به ورزشگاه میکشاند و جزو «ده بازی» معروف دنیا به حساب میآید، از «داخل» و از «خودی» ضربات زیادی خورده است.
فوتبال ایران مشکل فنی و ذاتی و استعدادی ندارد، آنچه اجازه نمیدهد این فوتبال از رشد و پیشرفت مناسب برخوردار باشد و در جایگاهی خیلی بهتر از این قرار بگیرد ضرباتی است که از «درون» بویژه از حیث اخلاقی و فرهنگی به آن وارد میشود. بسیاری از کشورهای آسیایی و صاحب فوتبال در حسرت بسیاری از داشتهها و سرمایههای فوتبال ما از جمله تیمهای پرطرفدار و ریشهدار و همین بازی بزرگ استقلال - پرسپولیس هستند، اما متاسفانه ما قدر داشتههای خود را نمیدانیم، ما سرمایههای خود را ارج نمینهیم و از آن به نفع پیشرفت فوتبال خود استفاده نمیکنیم.
اجازه میدهیم هر ناشسته روی از گرد راه رسیده دارای شهوت شهرت و جاهطلبی، از طریق تریبونهای رسمی و رسانههای فراگیر به بزرگ و کوچک این فوتبال توهین کند، به خاطر فقر و عقبماندگی و فقدان شناخت فرهنگی، داشتهها و سرمایههای این ورزش را تحقیر کند و روح بر خویش کافری و عدم اعتماد به نفس را به ذهن و کالبد اهالی ورزش، بویژه جوانان که بزرگترین جامعه فعال در عرصه ورزش هستند تزریق نمایند و... بلاهایی که خود به دست خود بر سر این فوتبال میآوریم کم نیستند و ذکر آن مثنوی هفتاد من کاغذ است و با این حال میبینیم که فوتبال ما علیرغم همه این گرفتاریهای خودساخته و مشکلات داخلی و موانع خارجی، تا چند ماه دیگر پنجمین حضور خود درجامجهانی را تجربه میکند، و باز همه میدانیم که این حضور و تجلیها فقط بخشی از قدرت نهفته فوتبال ایران است که با مدیریت صحیح و جدیت در کار - بویژه از سوی سرمربی تیم ملی که فردی حرفهای است و به شدت در کار خود جدی است - تحقق و عینیت یافته است.
به دفعات نوشتهایم و اینجا باز تاکید میکنیم اگر جای جای فوتبال به درستی مدیریت و هدایت شود، آن وقت وضع و حال کلی فوتبال به شکل مثبت، تحول خواهد یافت و همه افتخارات و غرور فوتبال ایران مثل چند سال اخیر فقط به راه یافتن به مرحله نهایی جامجهانی محدود و منحصر نخواهد شد بلکه در ردههای مختلف و در میادین مختلف فوتبال نام عزیز «ایران» خواهد درخشید.
با این همه تاکید میکنیم که در حصر فعلی و مقطع کنونی بزرگترین و مهمترین رویداد پیشروی تیم ملی فوتبال ایران، حضور در جامجهانی است، و وقت آن است که همه - و نه فقط متولیان و مربیان تیم ملی - برای حضور آبرومند و قدرتمند تیم ملی در این آوردگاه مهم و جهانی، آماده شویم و اختلافهای برخاسته از «منیت» را کنار بگذاریم و به حاشیهها و حاشیهسازان وقعی ننهیم و.... هر کدام، در حد توان به بهترین وجه به حمایت و یاری تیم ملی فوتبال کشورمان برخیزیم.